Down By Law

İkinci Bahar

2012-01-28T03:00:00.002+02:00

Mevsimi geldi, susadım aşka...

Puştluğun alemi yok, birbirimizi sikmeyelim bence... Şiiri, şarkıyı siktir et, benimle birkaç rüya kuruver şimdi. Bir gönül kaç bahar yaşar ben bilmem, bence yaşım da hala genç. Bana bir şeyleri ispat et. Ben eski isimleri hiç sevmem. Kimseye de etmem şikayet. Nasıl yapsak? Diyelim ki yatağımda bir Emre bir şiir okuyor, sen o kadar güzelmişsin ki o kadar olurmuş. Bir yerlerinin öpmesi güzel olurmuş. O güzelliklerinden istermişim, ama Allah aşkına nasıl yapsak?

Üstüm başım orospu kokuyor olsa? Ben ruhumu diktiremem. Beraber bazı şarkılarda yalnızlaşalım mı dersin? Bırakalım küçük-büyük bazı dağlar yerinde dursun. Ne kadar büyüyebiliyoruz ona bakalım. Senin güttüğün koyun kadar benim siktiğim çoban olsun. Ne yapalım?

Kar yağdi Kadikoy'e, çiçekleru gorinmez, acisi zordur ama, sevdaluktan olinmez...

I'm Not Half The Man I Used To Be

2011-12-14T11:33:00.001+02:00

Açık camlardan gelen soğuk havanın etkisiyle görülen sağanak hülyalı bir gecenin sonunda, klasikleşmiş kalabalık uyanışlarımdan biriyle yüz yüze geldim. Ben doğumgünlerinden bir şey anlamam ama promillerin bedavaya yükseldiği günler hoşuma gider. Aslında ağlamasaydım her şey iyiydi, her şey olması gerektiği gibiydi ve ben Cemal Süreya okuyordum. Benim de gecelerim çok kısa, üstelik sevişmelerden ziyade yoksulluğum dörtnala ilerliyor. Aralıkta doğanların kış sıkıntıları sebebiyle doğumgünlerini bahar çocuklarından daha fazla depresyon tehlikesiyle karşı karşıya kalarak kutladıklarını biliyor musunuz? Bu bir istatistiktir ve kaynak da götüm.

Sevgi dolu ama sevgili gibi değil ve bir beklentim olmaksızın öpüşlere geçit verenlerden Allah razı olsun. Kadın sıcaklığı battaniyeye benzemez, ah bir de sigara içmesem ya...

Uyansanız artık...

Tackle Attım Yalnızlığa

2011-12-02T06:14:00.000+02:00

Bir hasret denizinde... Yaptım bunu...

Fado Falan Dinliyorum

2011-12-01T10:06:00.001+02:00

İşte ben hep böyleyimdir, bazı şekerleri atamam Şeker. İronik olmasa, itici olacak bir isimle yapış yapış bir paramparçalıkta sürdürüyorsun varlığını benimle. İstifçi ve geçimsiz bir puştum ama Allah aşkına söylesene, benim ne kötülüğümü gördün? Benim bütün şerlerim sevdiklerime yönelir, oysa seni de seviyordum. İkinci düşüşünde daha da yapış yapış parçalandın kabının içinde, ben ağlamadım mı? Kırılganlar mekaniğinde ben hep sınıfta kalırım Şeker. Seni seviyorum.

Bir insan evcil hayvan olarak şeker besler mi? Ah Şeker, işin sonu boktan olmasa ben seni taa içimde saklardım. Dişlerime colgateden daha çok baktın, sapını bıçakla açıp kürdan yaptığımda gıkını çıkartmadın sen. Farklısın, mesela ekmek arası domates-peynirden, orospu makarnalarından, kimyonlu patlamış mısırdan... Şeker, benim bir dramam kalmadı artık. Ben bir ceviz kabuğuyum şimdi. Batarsa Titanik batar, bana ne? Kargalar beni siktir etti, hayat ne fena... Bari Trabzonspor şampiyon olsa, bilmem ki nasıl olur?

Şeker, seni atacağım bu odadan. Geldiğin güne lanet olsun demek istiyorum, gözlerim doluyor. Olmasın Şeker, geldiğin güne de lanet olmasın. Bana da lanet olmasın. Hayata olsun mu? Hayata da olmasın be Şeker. Hayata da olmasın, seni seviyorum... Ama gözümün önünde durma Allah'ını seversen, şöylece bir salın da kendine bir kutu bul. Burada kutudan bol bir şey yok ki. Hay Allah, gerçekten de...

Şeker, ya bir köpek yavrusu olsaydın sen? Bazı şeyleri kurtarabilir miydik dersin? Bazı şeyler hiç kurtulmaz tamam da yani belki birazcığını? Helikopterden atlayan kahraman köpeklerin dramlarını dinledim yastığımda bir gece vasal olan bir hatıradan; ona bile kahroldum da çaktırmadım. Ben çaktırmıyorum zaten, hiç çaktırmam. Köpek olsaydın geride kalanlarına çok ağlardım, zaten çirkin ağlarım ben; bana yakışmıyor. Bu arada buralarda bir yerlerde dünler vardı, ben kapattım. Bir sen kaldın işte Şeker, Allah peygamber aşkına bir kutu bul artık kendine. Şeker. Seni seviyorum.

Şimdi ben sana bakıp otuzbir çeksem, yine dünlerimi sikmiş kadar olur muyum dersin? İnsan bazen sevişirken, otuzbir çektiğinden daha yalnız oluyor. Sen anlamazsın tabi, siktir et. Ucuz edebiyatlar bunlar. Cezmiliğin alemi yok. Ama ne yaparsın ki ben böyleyim işte. Bazı şekerleri atamıyorum, bazı dünleri sikemiyorum, bazı yarınların ta amına koyuyorum falan. Bunları yaparken hep güzel müzik dinlerim ben mesela, bunlar beni bir şekilde yalnız kalmayacağım sevişmelere götürmeli bana kalırsa. Haydi, Kitab-ı Mukaddes falı bakalım! Hazır bugün çalışmıyorum, hazır sabah, hazır şarabım da var. Daha ne kadar çarpılacağız dememek lazım tabi yine de.

"Ve kuvvetini sürgüne, güzelliğini hasmın eline bıraktı. Ve kavmını kılıca verdi, mirasına gazaplandı. Yiğitlerini ateş yedi, kızlarına da düğün türküsü söylenmedi. Kahinleri kılıçla düştüler, ve dul karıları ağlamadı. O zaman Rab, uyanan adam gibi; şaraptan bağıran yiğit gibi uyandı. Hasımlarını vurup geri attı; onlara ebedi bir yüzkarası verdi."

Bir şey anlamadım ben bu faldan. Yehova'nın gücüne gitmesin de, Dionysos daha çok şey ifade etti doğrusu.

Aman neyse...

Sana git kendine kutu bul dedim ya, şaka yaptım ben. Mizah anlayışımla tanınmam, başka şeylerle tanınırım. Güzel şeyler de değiller üstelik bunlar.

Şeker?

Seni seviyorum.

İnsan İlişkileri Önemlidir

2011-11-26T13:22:00.003+02:00

"Sen git de ananı sikerken babana yardımcı ol, orospu çocuğu" denilesi bir günün ardından kalanlarda mesela bir "Hoca da durur mu, sen çevirirsen ben alırım" demişli fıkra var. Onsekizgen gözlemeler saran neneler, ve çok iyi gramofon çalan babalar. Hem ben size 5 ş'li taşağın hikayesini anlattım mı? Oysa ben burda yaşamıyorum ve evimdeki bütün etekler boş. Boş abi, boş!

-Ben size yaratıcı zekanızı ölçeyim mi?
-Am!
-Aferin, sen bildin sen geç...

Orada sigara içilmez diyen bıyıklı, seni yazdım oğlum. Polis arabası kılıklı karılara evet, bize hayır. Biz Üsküdar çocuğuyuz, hmpfs! O zaman Sadri Alışık söylesin; "param olsaydı, sensiz kalmazdım..."

Saçlarım tarumar, orospu gibi bir şeyim ben de; birbirimizden çok farkımız yok ey insanlar, kınamayın beni.

Bu da böyle bir anımdır işte.

Bir Gece Seyrim İçinde

2011-11-18T17:08:00.001+02:00

Şimdi bir yerlerden bir şekilde üşüyorum, tamam mı? Ulan diyorum, neresi burası; orman mı, deniz kıyısı mı? Ayaklarıma bakayım, ayaklarım bilir diyorum; neden? Bir sürü sarı yaprak var, çıtır çıtır eziliyorlar ayaklarımın altında. Meğer yürüyormuşum, e iyi işte... Uzaktan da sen yürüyorsun. Güzel yürüyorsun nım nım nım bir şarkı mırıldanarak, hafiften sekerek. Dönüp bana bakıyorsun, gülümsüyorsun. Yapraklar var çıtır çıtır. Benim sağ omzumdaymış meğer senin izin, sen bir yara iziymişsin. Yahu diyorum, yara izi nasıl yürür ki şimdi Allah Allah... Mevsim sonbahar ya, sen sızlıyorsun. Sızlarken nasıl böyle güler bir yara, işte ben bunu anlamıyorum. Küçük bir patikadan aşağı iniyorsun, kalçaların çalkalanıyor. Benim beynim çalkalanıyor. Ya benim bir bacaklarım vardı diyorum, kısalmamışlar da ama neden yetişemiyorum? Ayakkabılarımı unuttum ya en ucuzundan bir otel odasında, ondandır herhalde. Sonbahar mı sızlatıyor sağ omzumu, kikirdemelerin mi? Kafam allak bullak, tekme tokat birilerini dövsem diyorum içimden. Sonra patikanın aşağısı denizmiş, ama ne deniz... Sen kesin görmüşsündür öyle bir yerler, kum yok çakıl var falan fişmekan... İşte ahşap bir iskele, geceden kalma bir kamp ateşi ve ahşaptan ama yüksek bir yere kurulmuş bir ev... Sen hop diye çıkıyorsun eve, kalçaların sallanıyor. Sağ taşağıma bir ağrı giriyor. Yanımdan vızt diye O geçiyor sonra. O'nun güzel ayakkabıları varmış meğersem. Gelinciğe benziyor vıyk vıyk. Basayım diyorum şunun üzerine be, ayakkabılarım yok ki hay Allah! Sen şimdi yukarıdasın, beni çağırıyorsun. Beni mi çağırıyorsun? Deli misin nesin? Muhtemelen, aman canım bana ne? E iyi de ben çıkamıyorum bir türlü. Yanımda Gelincik zıpır zıpır zıplıyor. Taş atacağım, taş bulamıyorum. Basacağım, ayakkabım yok. Ne alakası var? Bassana işte. Neden basmıyorum, sen mi mutlusun yoksa o yüzden mi? O zaman beni niye çağırıyorsun, neden? Ben çıkamıyorum ki zaten. Ben neden çıkamıyorum? Ayakkabısızlıktan değil işte, ben başka bir türlü çıkamıyorum. Gelincik vızır vızır çıkıyor. Avradını siktiğimin gelinciği; şimdi de her taraf taş, ben senin kafanı yarmaz mıyım? Yaramam. Neden? Iskalıyorum. Ulan nasıl ıskalıyorum, Çayırbaşı'lıyım ben be! Hop diye yanında bitiveriyor, ben aşağıda bitiyorum. Bayağı bitiyorum yani, siliniyorum. Ziyanı yok ama zaten hiç ayakkabılarım da olmamıştı benim. Annemler bana karda oynayıp da hasta olmayayım diye eldiven de almamışlardı hiç. Bütün olmayanlarım önden gidiyorlar. En son taşaklarımla gözlerim siliniyoruz, çünkü artık bir ihtilal başlamış bir yerlerde ve orada savaşmamız gerekiyor. İsyancı güçlerdenim ben, bir parfümeride sıkışmışız. Kraliyet güçleri nasıl yakıyor mermileri cayır cayır, bir görsen. Bir görsen, belki acırsın bana; belki? Teröristim ben, elimde bir tane çakaralmaz var. Aklımda da sen var olacaksın ki, sağ omzum sızlıyor. Dışarıda bir Doğu Avrupa sonbaharı, yağmur düşüyor. Camlar kırılıyor. Şişeler vurulup, kanıyor. Yasemin kokuyor bir anda her taraf, hepimiz yasemin kokuyoruz. Yasemin kokulu bir ölüm bekliyormuş beni ama aklımda sen varmışsın. Neden sen varmışsın? Davama ihanet etmek istiyorum delicesine, liderin birine al bu isyan bayrağını götüne sok demek istiyorum. Yanımda Gelincik var, Gelincik korkak bir götoğlanından başka bir şey değil. Fıldır fıldır geziniyor salak gibi, vuracaklar onu. Yerimizi belli edecek karavana atışlar sıkıyor sürekli. Hain puştun teki gibi arka kapıdan dışarı çıkmaya çalışıyor. Çıksın diyorum ulan, adam haklı be. Sen O'nu bekliyorsun zaten, sen beni beklemezsin. Ben vicdansızım, bunu dünya alem biliyor. Amcam bile övüyor ruhsuz cesaretimi. Ben ruhsuz cesurum demek ki bana yakışır bütün o sessiz ölümler. Övünülecek bir yanı da yok aslında bunların. Tüyüyor arka kapıdan Gelincik, sana kaçıyor. Ben yasemin kokuyorum, korkudan aklıma kaçırmak üzereyim. Arka kapıyı sürgülüyorum. Doğu Avrupa'ca bir şeyler söylüyor kraliyet güçleri. Camların, şişelerin, kalplerin kırıkları havada uçuşuyor yavaş çekim. Elimde çakaralmazımla çöküyorum yere. Seken bir mermi otuzbirlerimle sulayıp büyüttüğüm başparmağımı uçuruyor yine yavaş çekimde. Hangi duayı etsem boş, hangi şehadeti getirsem anlamsız. Ama meğer Gelincik'i de sıkıştırmışlar bir köşede, kaçacak yeri yokmuş. Arka kapıyı vuruyor, alsana beni geri diye. Kaçsana diyorum ben de. Kaçsana, sana kaçıyordu çünkü O. Sana giden bütün yolları korur Tanrı. Nasıl bilmiyorsun bunu Gelincik, kapıya çarpıyor mermiler; aralığından O'nu görüyorum. Ölmemiş daha. Oysa ben kapıyı açarsam kesin ölürmüşüm. Ölürmüşüm çünkü ben yokum sende. Bütün savaşlara ölü olduğumun bilinciyle başlıyorum. Aklıma kalçaların geliyor, sen bana çok uzaksın. Sen beni zaten beklemezsin, neden bekleyesin? Gaddarım ben, bütün gaddarlar ölmeli. Bütün kraliyetler giyotine, bütün devrimciler darağacına, sen ve artık kim varsa kalbinde, sizin haricinizdeki herkes imamın kayığına binmeli. Dünya'yı yakacak gücüm yok. Ama kraliyet askerinin daha yakacak kraliyet mermileri var. Ruhum başım yasemin... Sırf sen mutlu ol diye açıyorum kapıyı. Bir mermi de alnımda çiçek açıyor. Özüme dönüyorum, sokak köpeği kokuma. Yaseminler beni çoktan terk etmiş...

Uyanıyorum, sonbahar soğuğu. Tavanımda en az yirmi sinek, dünden bıraktığım elma koçanıyla semirmişler. Pervanenin çevresinde geziniyor bazıları. Sağ taşağım ağrıyor, işe gitmeden bir otuzbir mi çeksem? Sen şimdi benim sağ taşağımda birikmişsin. Otuzbir çekmiyorum, şınav çekiyorum on, yirmi, elli... Yüzümü yıkıyorum, lenslerimi takıyorum, bir çay sallıyorum, sigaramı içiyorum, sol arka taraftaki azı dişimin dolgusu açılmış içerisinde ölü tavuklar... Kürdanım yok, kibritim var. Nasıl seviyorlar beni, anlamıyorum. Benimle çirkinleşmeyi nasıl göze alır bir insan, neyimle kandırıyorum kadınları anlamıyorum. Nasıl olur da yokluğum çekilir, nasıl olur da özlenirim ben; anlamıyorum. Sana sorsunlar istiyorum beni, çirkinliklerimi anlat istiyorum. Akakiy Akakiyeviç'leşmeyle orospulaşma arasında bir yerlerde geziniyorum ben, işimde epey başarılıyım. Bir türlü atamıyorum üzerimden yine de o sokak köpeği kokusunu. Deodorantım biteli ay olmuş, yasemin yağı sürüyorum koltukaltıma duştan sonra. İşe gidiyorum. Sağ taşağımda sen birikmişsin. Adında intifa hakkı sahibi bir başka kadını arıyorum yolda.

Günaydın diyorum, günaydın diyor, nasılsın diyorum, iyiyim sen diyor, iyiyim bu akşam bana gelmek ister misin diyorum, camı tamir ettirdin mi diyor, hayır diyorum, istersen sen bana gel diyor, olur diyorum gelirken alayım mı bir şeyler, şarap diyor, şarap diyorum...

Sağ taşağımdan bir başka sırta akacaksın o akşam. Hem ben artık sevilmesem ya?Geçmişimin polip halinden bile korkacak, ısınamadığım o doktor edasıyla üzerime gelen inançsız sevgilerden kaçıyorum her seferinde köpek gibi. Başka köpeklerle çiftleşmelere gidiyorum. Başka sırtlar, aynalarda sarışın yansımalar, sabaha kadar sik beniler, ahlar, ohlar, içimdeyken uyusan keşkeler, sanırım seni sevmeden duramayacağımlar, biraz daha az sarhoşluk, çok daha nasırlaşmış bir ruh... Özlemek denmez buna, öyle bir dünya var olmadı hiç. Belki diyalize bağlanmak falan. Ama hayat böyle diyorum işte, ne yaparsın...

İşe varıyorum sonra. Nasılsın, iyi misin falan fıstık... Hayrola diyorlar, kötü gözüküyorsun. Hiç diyorum ben de, bir rüya gördüm de... Kötü müydü? Hayır diye gülüyorum, oysa bir şey diye gülünmez. Neden böyle kötü gözüküyorsun o zaman diyorlar. Uyandığım için diyorum, uyandığım için...

In Vino Veritas veya Zıpkıncı'yı Neden Sevmemeliyiz?

2011-10-04T00:49:00.001+03:00

Yeni başlayan bir şarabın bitme paniği içerisinde tat alamazken içtiğinden, hayat ne kadar da zor veya nasıl da büyük bir götoğlanıyım ben diye düşünüyordu içinden tek gözü kapalı, çizilmiş façalı, siki frengili, büyük ve korkak ve cesur ve hala yaşayan Zıpkıncı. Kazanmış olabilirim dedi içinden ve Vladivostok'ta bıraktığı Rus fahişeyi düşündü. Frengi muhtemelen oradan hediyeydi O'na veya Archangelsk'ten; fark etmez, frengi frengiydi. Aşık olmak ne kadar da kolaydı karnın tok ve geminin ambarı balina yağıyla doluyken; üstelik bunları düşündüğü sıralarda Maslov'dan son derece bihaberdi de. Aborijinler altlarına don giyemiyordu ve ileride bir zamanlar onlara özenecekti tüm medeni dünya, atalarının madenlerde yani yerin dibinde sona erdirdikleri sefil hayatları düşünmeden. Demokrasiye inanmayacaklardı çarmıhlara dizilen yüzlerce köleyi düşünmeksizin ve aşka da inanmayacaklardı. Aborijinlerin ve maorilerin çoğu orospu olacaklardı ve erkekleri de bu durumu siklemeyeceklerdi. Zıpkıncı da siklemiyordu, kendi zamanı ve kendi hayatı tam olması gerektiği kadar meşgul ediyordu onu. Tayfalar kaptanlarından şikayetçiydi, Zıpkıncı'nın ise sikinde bile değildi. Tayfaların seçtiği herif başa geçseydi de şikayetçi olmazdı çünkü yalnızlığının son derece farkındaydı ve bir kağıt gibi kesilebileceğinin ve bir balina gibi delinebileceğinin ve gerekirse Vladivostok'taki o Rus fahişe kadar sikilebileceğinin. Çünkü herkesin bir götü vardı ve bu hayatın ekspresyonizm uğruna aldığı bir bedeldi. Herkes hayatını sıçarak dışavururdu bir şekilde, çünkü hayatta kalmak için yemek yiyebilmek gerekiyordu. Fakirler en fazla balık sıçardı, zenginler her zaman biraz kırmızı et ve çok zenginlerinse kırmızı eti yağla süsleme şansı olduğundan kabızlık bile çekmezlerdi. Götte bitiyordu her şey ve her şeyin -herkesin değil- bir götü vardı. DÜNYA'NIN BİLE BİR GÖTÜ VARDI VE İSHAL OLDUĞU ZAMAN BÜTÜN BOKLUĞU YAŞAYANLAR ÇEKİYORDU. Kilise aksini söylese de, modern hukuk bununla savaşsa da bir yerlerde bir şekilde bazı çocuklar sikiliyordu ve tüm bunlara rağmen bir keresinde büyük Zıpkıncı'nın bağlanma hatasına düştüğü bir kedisi vardı. Kediyi seviyordu, yavruyken sahiplenmişti onu. Kedi ergenliğini yaşamak isterken, peşinde dolaşan bir toprak ağası kedi vardı. Ergen-Kedi boynunu yalatıyordu ama bir türlü vermiyordu. Ağa-Kedi ise kediyi sikmeye çalışıyordu ama kolay değildi bu çünkü eğer bir kediyseniz bir tırmık darbesi yüzünden yaranız iltihap kapabilirdi ve kan zehirlenmesinden geberebilirdiniz ve kedilerin dispanserleri yoktur. Üstelik Ergen-Kedi'nin daha bir sürü derdi vardı, Zıpkıncı'nın derdinden bile daha büyük dertlerdi bunlar; yaşamak için her hafta değil de her gün doğaçlama bir şeyler yapması gerekmesi gibi ve bir gün Ergen-Kedi bir at arabasının tekerlekleri altında kaldı. Öyle çirkin bir görüntüydü ki Zıpkıncı bile kafasını çevirmişti ama Ağa-Kedi kafasını çevirmedi, karnının yerle bir olmuş haline ve dışarı taşan bağırsaklarına ve ağzından sızan kan-salya karışımına, ne olduğu bir türlü anlaşılamayan türlü vücut sıvısına aldırmadan Ezik-Ergen Kedi'nin arkasına geçti, aletini kaldırdı ve Ezik-Ergen Kedi'yi sikti. Zıpkıncı bundan ilk başta iğrense de yıllar sonra gizemli bir kadından bunu bir tür ölmeyen kedi aşkı olarak yorumlayabileceğini öğrendi, çünkü hayatında yeteri kadar dram vardı ve işi balinaları öldürmekti. Çünkü balinalar ucuz edebiyatta bile kaybederler, çünkü bir insana kedilerden çok daha uzaktırlar. Yüzyıllar sonra onlar adlarına boktan çizgi filmler yapılacaktı ve minik insan yavrularına empati aşılanmaya çalışılacaktı. Oysa minik insan yavrularının hepsi bencil orospu çocukları olarak Dünya'ya geldiler. Çünkü bunu Tanrı istedi. Tanrı, orospuları yaratsa yaratsa Adem'in halkı yaratır dedi ve tüm üstün kozmik yaratıkları O'na secde ettirdi. Şeytan'ın kafası basmadı çünkü kıt anlayışlı bir götün tekiydi ve bu satırların yazarı Şeytan'dan korkmuyordu. Zıpkıncı bunları düşündü ve bir sigara sardı, bir yerlerde bir şekilde yaşamak gerekiyordu. Götü artık onu tedirgin etmekten uzaktı, sikilsem de yaşayayım ulan diye düşündü. Var mıydı yaşamak gibisi? Zıpkıncı'ya göre yoktu işte... Herkes geberse bile aklına bir zaman, bir fıkra düşüp gülebilirdi bir şekilde. O tek gülüş için bile yaşamaya değerdi, yaşamdan vazgeçecek değildi. Sevildiği zamanlarda ilk defa gemi görmüş bir yerli gibi şaşırırdı her seferinde, çünkü sevilecek adam da sayılmazdı. Sigarasından ilk nefesini alırken düşündü bütün bunları, bir saniyede gerçekleşti her şey. Yahu dedi, beni nasıl severler? Beni sevmeleri için nasıl bir yanlışlık yaptım bir yerlerde, yoksa herkes gerizekalı mı? Vicdanını sızlatıyordu bütün sevilmeleri ve o kadar aşıktı ki kaşlarında ve saçlarında ve seyrek sakallarında biriken o güzelim tuza, hayalini bile kuramıyordu karada bir yerlerde var olabilecek sıcak bir yuvanın. Sıcak bir yuva hayaliydi öldüren tüm denizcileri, mumdan yakılan sigaralar değil. Neysem O'yum diye düşündü içinden ve neredeysem O'yum ve hangi zamandaysam O'yum ve siz yoksunuz. Varlıklarının düşüncesi bile kendi götünden daha korkutucuydu ve nasıl bakıyorsanız denize, O'na da öyle bakmalıydınız. Çünkü en sakin limanın bile bir dalgası olurdu ve birileri ölürdü ve denizde ölmek korkunçtu. Yumuşak dokunuzu balıklar yerlerdi ve daha küçük balıklar bir zamanlar sevilen bedenlerinizi kendilerine yuva bellerlerdi ve her deliğinizden küçük balıklar çıkardı karaya vurduğunuzda. Neden? Çünkü hayat çirkindir. Üstelik Zıpkıncı bunu bilmek için üstün bir zekaya ihtiyaç duymuyordu, birkaç saniyeliğine kafasını kaldırıp çevresine bakması yetmişti bir zamanlar. Yaşamayı sevmek veya herhangi bir şeyi sevmek için O'nun çirkin olmadığına inandırması gerekmiyordu kendisini. Ve üstinsan değildi. Filozoflar ne derse desin, üstinsanlar bir şekilde sıçmak zorunda kalacaklardı ve bu da onların üstinsan olmadıklarını gösterecekti. Ve aslında Zıpkıncı bunları hiç düşünmedi. O sigarasını sararken yarın çıkabilecek olası bir isyanda hangi tarafın kazanacağını hesaplamakla uğraşıyordu. Güvertede bir müddet gezindi, küpeşteden sarktı ve tenha bir köşede otuzbir çekti. Çünkü Tanrı insana işlevsel eller vermişti. Ve Vladivostok'lu fahişe kısa bir süre sonra tüm varoluşunu yitirdi zihninde, götündeki kıl dönmesi kadar bile önemi kalmadı.

İşte bu yüzden Zıpkıncı'yı sevmemeliydiniz. Ne O'nun ihtiyacı vardı sevilmelere, ne de herhangi birini tatmin edebilecek sevgilere imza atabilmişti O... Bu düşüntüler bittiğinde tek düşündüğü şarabın zannettiği kadar dayanıksız olmadığı ve ya biterse paniğinin bir işe yaramadığıydı. Bitmemişti de çünkü içinde hakikat vardı...

KK

2011-04-02T00:55:00.002+03:00

Tweeter'ım yok fakat bu kayıt birazcık tweeter ayarında olacak.

Kaybedenler Kulübü'nün filmini izledim. Beğendim. Buradan sadece filmin ve radyo programının karakterlerine Bukowski çakması diyenlere seslenmek istiyorum. Görme organımız gözümüzdür. Bukowski'yi götünüzle mi okudunuz? Bukowski'yi kalınbağırsağınızla mı anladınız? Yoksa yine çok sevdiğim Umut Sarıkaya'nın karikatürlerinde sizlere aktardığı veya birkaç sevmediğiniz insanın size anlattığı şeyleri referans alarak mı bu fikirleri sıçtınız?

Çok tatlısınız yavşaklar.

Herhangi Bir Geceye Dair Dua Ve Benzerleri

2011-02-27T05:34:00.004+02:00

Bir şişe litrelik JD bitti. Çocuklar rugby maçından bir galibiyet, bir de mağlubiyetle geldiler. Kadınım beni affetti. Son defa... Şimdi evimdeyim. Bir paket sigaram, bir paket Old Holburn tütünüm, kağıdım, filtrem ve çayım var. Yatağımda kadınımın usul usul verdiği nefes sesi ve aynı odada yattığımız çocukların horlamaları birbirine karışıyor. Beş kişiyiz ve uyanık olan bir tek ben varım. Müezzin, es-salat'ül hayr'ün minel nevm diyor. Tanrı'ya inancım var ama dinlere olan saygımın muhafazakar çocukluğumdan mı yoksa var oluşumdaki asla yok olmayan disiplin inanışımdan mı kaynaklandığını bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var. Tanrı'ya dua ettim. Beni affetmesini diledim. O'ndan olacak tutkulu, ruh hastası çocuklar diledim. Evime geri dönmesini diledim. Ve şimdi kardeşim, çocuğum yerine koyduğum; sokak köpeği ruhlu, kayıp çocuklarla birlikte, benim odamda, benim evimde nefes alıyoruz. Kaya, uyku tulumumun içinde yatıyor. 9 Numara ve Bal Porsuğu 69 pozisyonunda, benim koltuğumda uyuyorlar. Nefis, yatağımın içinde. Nefis öncesinde kustu. O'nu kusarken izledim. O'na kusarken bir daha aşık oldum. O'nun yüzünü yıkadım. Ağzından sarkan salyayı temizlerken içimde hissettiğim tek şey o salyanın uğruna feda edebileceğim şeylerdi. Öptüm O'nu. Her şeyi sevdim O'na dair. Kusmuğunu da, ıslaklığını da, yaptığı yemekleri de, duvarıma asacağı UÇK bayrağını da. Ve şimdi evimdeyiz. Nefis yatağımda yatıyor. Usul usul hırıldıyor. Kayıp çocuklar uyuyorlar. Ve ben şişenin dibinde kalanı içiyorum. Eksik kalan tek sokak köpeği, bu sene mezun olacak olan 8 Numara. Tanrı'm, var olduğunu biliyorum. Tanrı'm beni kayırdığını biliyorum. Beni sevdiğini biliyorum. Ben de seni seviyorum.

Teşekkürler Tanrı'm. Birazdan ailemizin duasını edeceğim ve uyuyacağım. Ruhumda hiçbir şüphe olmadan. Biliyorum; kimse benim gibi sevişemez, kimse benim gibi babalık taslayamaz, kimse benim gibi planlar yapamaz. Nefis gibi bir kadını defalarca kaybedip, kazandım ben. 2 lirayla girdiğim poker oyunlarından 240 lirayla çıktığım zamanları bile sikecek bir kumar bu. Seviyorum burnunun altındaki o minik yarayı, o güzel hırıltısını, bir başkasını benimle aldattığı zamanları, kusuşunu, gülüşünü, mısır patlatışını, gözlerinin doluşunu... Tanrı'm, O'nu benden gebe bırak. Bir Yıldız erkeğiyim ben ve genetik olarak en iyi yapabileceğim iştir babalık. Tanrı'm, kayıp çocukları koru. Onlara en güzel manitaları, en pahalı arabaları ve en klas sigaraları ver. Tanrı'm, sevgi doluyum ben ve artık bu gerçekten kaçacak gücüm kalmadı. Beni prostat ve taşak kanserinden uzak tut, dedem gibi delirdikten sonra zatürreden ölmemi sağla.

Teşekkürler Tanrı'm. Teşekkürler bu güzel sahneyi bana gösterdiğin için. Odamda üç kayıp çocuk, Nefis ve ben... Beethoven bu hırıltıları besteleyemezdi. Seni seviyorum.

Bir Adın Kalmalı

2011-02-25T14:34:00.002+02:00

bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet

sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet isyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam

dağlar sonra oynadı yerinden
ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
sen say ki
yerin dibine geçti
geçmeyesi sevdam
ve ben seni sevdiğim zaman
bu şehre yağmurlar yağdı
yani ben seni sevdiğim zaman
ayrılık kurşun kadar ağır
gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın
yine de bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç

Sakın Yıkanma

2011-02-10T08:21:00.003+02:00

bir saniye Canım,
sen hep yanındasın kendinin, eşit değiliz
şimdi marx’tan falan bahsetme bana
ben kanarken hep bir doğal kürtaj kokusu
fena çok fena...
benim içim adet görüyor, senin kadınlığın
nice akıtsam bitmiyorsun, bu nasıl iş?

oysa ben de bilirim, sarıyer güzel yerdir
piçkuruluğumu çayırbaşı’nda yaptığımı
söylemiş miydim sana?
usta birliğine gelmiştim koynuna
kesme sözümü Canım, bir saniye
seninle otuzbirlerimde gözlerimin içine bak
ansızın birkaç hidrojen bombasıyla
erken boşalabilir çünkü dünya
içinde biz olmazsak...

öpe öpe tükenmiyorsun Canım, sabahın köründe
hal böyleyken durup da şimdi
sakın bana eşitlikten bahsetme
bak, bir mahmuriyet sislenmiş
gözbebeklerini pışpışlar gibi
bir ayna uzaklığında duruyor bütün dünyam
saat özlemek için geç, kavuşmaya çok erken
yine terin esiyor beynime buram buram
sen taa bu kadar yanımda yokken

Bu blogda yazdıktan sonra utandığım tek yazı bundan bir önceki. Uzun bir süredir şiir yazmaya çalışmıyordum, ama bu sabah ansızın bu şiir doğdu. Umarım önceki yazının zayıflığını bastırabilecek bir şey çıkarmışımdır ortaya. Şimdi işe gitme zamanı. Beni affedin.

39. Saat

2011-02-10T05:51:00.005+02:00

39 saat uykusuzluk... Yıllar önce yazdıklarıma aşık olduğunu düşünen bir kadın beni yaralı bir ruh olarak görmüş ve benimle ortak noktada buluşabileceği sanrısıyla intihar etmiş dayısı hakkında talebim olmaksızın bir şeyler anlatmıştı. Hiç umursamadım. İntihar gerizekalı bir davranış biçimiydi bana göre ve bana neler oluyor? Allah'ım bana neler oluyor? Şimdi tekrar çay koydum ve bana neler oluyor? Her zaman aklımın bir köşesindeydi intihar etmek ve her imajın ortak noktası ardımdan ağlayacak insanlardı. Beni gururlandıracak insanlar... Sanki onları uzaktan izleyebilecekmişim gibi... Ve sonra o insanları üzmenin yanlış olacağını düşünür ve gerçekliğime geri dönerdim. İntihar etme düşüncesi bir fantaziydi. Frau Wagner'i sikmek istemek gibi bir şeydi ve çok daha gerçekdışıydı. Ve şimdi Allah'ım, bana neler oluyor? Kardeşimi kahrederim. Babamı ve annemi kahrederim. Ne israf... Kardeşimin düşünceleri bile kılpayı işe yarıyor, Allah'ım ölmek istemiyorum. Beşer kınadığını yapmadan ölmezmiş derler, Allah'ım bana yardım et. On yaşımdayken Allah'ı hep beyaz elbiseli ve mini etekli sarışın bir kadın olarak hayal ederdim. Kıvırarak eteğini çıkarırdı Allah, "pıt" diye bir ses çıkardı. Muhafazakar büyüdüm ben, yüreğimin derinlerinde bir faşist ve mutaassıp bir çocuk yatar. Babama bunu söylediğimde, Şeytan imanı güçlü olanlarla uğraşır; tövbe de geç demişti bana. Baba bana neler oluyor? Yaşamak, bayılırdım ben yaşamaya. Her şeye rağmen; ellerimi, kollarımı kesseler ve gözlerimi oysalar da yaşamak isterdim. Sikimi kesseler bile yaşamak isterdim. Sikim bana neler oluyor? Allah'ım ölmek istemiyorum fakat düşünceyi kafamdan çıkaramıyorum. Şu an, tam şu anda. Demin mastürbasyon yaptım, uyuyabilmek için. 39 saat, 39 amına koyduğumun saati geçti. Sağ bileğimi kesmek istiyorum, aslında bir solağım ben. Usturamla falan değil, basbayağı bir kaç gün önce sarhoşluk ve mağlubiyet anımda lavuğun birisinin gözleri önünde salladığım o tırtıklı ekmek bıçağıyla sağ bileğimi kesmek istiyorum. Ben bir kaybeden değilim, Allah'ım bana yardım et. Beni görsünler istedim hep, beni sevsinler istedim ve şu an istediğim hiçbir şey yok. Bir süreliğine hiç olmazsa ölmek istiyorum ve Afrika'daki açlar umrumda değil. Ve Nefis umrumda değil. Kardeşimin her şeyiyim ben ve kardeşim bile sınırlarda geziniyor. Böyle değildim ben. Ben yaşamayı severim. Yaşamayı severim. Hayatta hiçbir şeye sahip olmamışım gibi, bana ait, bana dair hiçbir şey var olmamış gibi hissediyorum. Allah'ım refleksif bir şekilde düşünüyorum, lütfen ölmeyeyim. Ve ruhumun aklı başında. Ruhumun aklı çok başında. Hissediyorum bunu, ölmek istiyoruz. Ölmek istiyoruz. Tutkulu bir adamdım ben, her şeyim tutkuluydu; her yaptığım iş... Tutkularım nerede? Tutkularım nerede, Allah'ım bana yardım et. Çay koydum, ölemem. Çay koydum, ölmek istesem neden çay koyayım? Çay koydum, günde içtiğim sigara sayısı kırktan fazla. Yokuş çıkarken neden yorulmuyorum Allah'ım? Günah işledim beni affet. Beni kardeşime bağışla, O benim hayatımdaki tüm beyazlık. Küfür ettim Allah'ım beni affet. Çocuklar beni yanlış tanıdınız. Muharrem beni yanlış tanıdın. O kediyi fırlatmaya beni mecbur etmiştin, kendimi ispatlamak için sana hayır diyemedim. O karatavuğun kafasını ben koparamadım. Sen kopardın. Ayağının altına alıp vücudunu çektin. Oysa ben onu vurduktan sonra ta Maça Kızı'na kadar avucumda severek çıkarmıştım. Ölmesin istedim. Hayatımdan bir yıl verirdim o karatavuk için. Sağ gözü yarım kapalı, yaşlanmış. Ben vurmuştum o karatavuğu, ben yedim sonra. Muharrem, kedinin miyavlaması hala kulaklarımda. Nefis sen beni çok geç tanıdın. Ben iyi biri değilim, ben kötü biri değilim. Ben yazamıyorum. 11 tane öyküm var yazılmayı bekleyen ve ben yazamıyorum. Ben tükendim. Ben kedileri severim. Ben kuşları severim. Ben yaşlıları severim. Ben çocukları severim, ben tükendim. Ben tükendim. Hayatta hiçbir şeye sahip olmamışım gibi, hayatta hiçbir şeye sahip olmamışım gibi... Kazım Amca'ya iş bulamadım, tek istediği bahçıvanlıktı. Beni adam yerine koydu. O'nu simit tezgahından kurtaramadım. Hiçbir şeye sahip olmamışım gibi. Baba üzülme n'olursun, üzülecek misin? Sana bu kadar hayranken, sen olmamak için yaptım her şeyi. Baba kaybediyorum baba, babacığım. Çocukken ateşler içinde ölmeyi beklerken öpmüştüm seni, üzülme babacığım demiştim. BABA İNSANLAR GÜÇLÜ BİR ŞEYLER YAŞAMAYI İSTİYORLAR, GÖTLERİ YEMİYOR VE SANKİ YEMİŞ GİBİ KENDİLERİNİ ANLATIYORLAR. BEN GÜÇLÜ ŞEYLERİ YAŞIYORUM BABA, ANAM SİKİLİYOR. Beni kimse görmüyor babacığım, beni kimse görmüyor. Beni sen anlıyorsun baba, ben bir dağlı değil miyim? Baba ben bir dağlı değil miyim? Benim götüm yedi baba, benim bir şeyleri değiştirmek istemeye götüm yedi ve elimde hiçbir şeyim yok. Hiçbir şeye sahip olmamışım gibi baba, canım babam. Baba kendimi anlatamıyorum. Kendimi gösteremiyorum. Yıllar önce ben de org çalıyordum, sadece utanıyordum ve size göstermiyordum. Orgumu neden başkasına verdin? Neden beni görmedin baba. İnsanlar delirerek dehaya ulaşmayı istiyorlar ve götleri yemiyor baba. Neden herkes antidepresan isimleriyle kadınları sikiyorlar? Baba antidepresan isimleriyle kadınları sikiyorlar. Taşıyorum, taşıyorum, taşıyorum. Beni görmüyorlar, beni neden görmüyorlar? Ben de en az herkes kadar boktanım, ben de en az herkes kadar sıradanım. Beni neden görmüyorlar? Elimde hiçbir şeyim yok. Sahip olduğumu zannettiğim tek şeyin aslında bana uzun süredir sahip olduğunu kokladım. Kokladım, yaptım bunu. Kokusunu aldım bunun. Bok var. Hayatta bok var. Anne ben yakışıklı değil miyim? Anne benim gülüşüm güzel değil mi? Bak yanağımda gamze var anne, ben güzel değil miyim? Ben yıldız ismi bilmez miyim anne? Ben yıldız ismi bilirim, hepsini bilirim, hepsinin hikayesini anlatırım. Anne neden neden neden? Bu oda dağ kokuyor. Bu odada yalnızım, yanımda değilsiniz. Lorca söyler gibi yastığına işle beni, üşümem. Anne beni yastığına işle. Size sarılamam, bana uzaksınız. Bana uzaksınız. Bakın yaptığım her şeyi yıktım işte. Ben bu oyunu oynayamıyorum. Herkes içinde bir çocuk olduğunu söylüyor. İçlerindeki çocuklarla kadınları sikiyorlar anne. Benim içimde bir çocuk yok mu? Benim içimde bir çocuk yok mu Allah aşkına. Ben sikişirken sikimi kullanıyorum anne. İçimdeki çocukla sikişirsem ayıp olmaz mı Allah aşkına söyle... Allah'ım ölmek istemiyorum refleksif bir şekilde ve aklım ve ruhum ve bağırsaklarım ve safra kesem neden aksini söylüyor? Büyük mekanik-determinist ve materyalist düşünür Batuhan Yıldız... Vücuduma inanıyorum Allah'ım, sen ruhumu koru. Allah'ım beni öldürme bu gece n'olursun. Yarınıma, yarınlarımıza inancım zerre yok ve bunu atlatsam bile bir kere bu his yerleşti kafama. Tanıyorum ben kendimi. Anne içimde çocuk yok mu benim? Sen değil misin pencereni açık tutan? İnsanlar diyen dillerimi sikeyim, kadınlar diyen dillerimi sikeyim, içlerinizdeki çocukları sikeyim, sahte deliliklerinizi sikeyim. Deliler ne yapar biliyor musunuz? Boklarıyla duvarları sıvarlar. Bokunuzla duvarları sıvasanıza orospu çocukları. Ben biliyorum benim dedem deliydi. Deliler çırılçıplak sokağa çıkar, boynuna evinin anahtarını asarsınız ve evde kilitli kaldığını zannedip imdat diye balkondan bağırırlar. Deliler sizi rezil ederler. Deliler bir hastanenin köşesinde yatmaktan sırtları terlemiş şekilde zatürre olurlar ve adınızı sayıklayarak ölürler. Deliler sonra rüyalarınıza girer, kulaklarınızı çeker, size napoliten çikolata alırlar. Sahte deliliklerinizi sikeyim. Öykünmelerinizi sikeyim. Size nefretim olsa, bir parçacık. Bir parçacık nefretim olsa, hayatta kalma sebebim olacaksınız. Ama değilsiniz. Ama çay var. Çay ve kardeşim var. Kardeşim, canım kardeşim. Hayatımdaki tüm beyazlığım. Kucağıma ilk aldığım gün seni... Annemi emerken ben de yanında olurdum senin, annem korkardı senden. Cin gibi bakardın gözlerini dikip, kara gözlerin karanlıkta parlardı. Teşekkür eder gibi emerdin memeni. Kardeşim, canım kardeşim. Benim yolumdan gitme. Benim yolumdan gitme kardeşim. Sahte delilikler uydur ve ucuz edebiyat yap. Yaşamadığın şeyleri yaşamışsın ve çok şey biliyormuşsun gibi sat. İçindeki çocuğu öldür, içindeki çocuğu öldürmezsen onun cesediyle kadınlar sikemezsin.

Allah'ım akıt içimdeki zehri n'olursun. Beni kendi yalanıma geri döndür, beni inandır. Beni inandır Allah'ım; dilediğinin kalbini mühürleyip, dilediğininkini açtığın söyleniyor. 11 hikayem var benim yazılacak, ocakta çayım var. Saat altı buçuk. Saat altı buçuk.

Ünlüler Ve İnsanlar

2011-02-04T14:12:00.003+02:00

“Ağabey” dedi 9 Numara; “yarın Serkan’ın doğum gününü kutlayacağız, gelir misin?”

“Kadın var mı?”

“Bir tane var ama...”

Açık ve net bir ama’ydı bu, “sana gelmez” ama’sı. Tanıyordum zaten hatunu da, 9 Numara haklıydı. Yine de Nefis şehir dışındaydı ve beni deli ediyordu. Deli etmek konusunda zaman ve mekandan bağımsız bir yeteneği vardır Nefis’in. Aradığım kişiye bir türlü bulaşılamıyordu ve ben işle ev arasında mekik dokuyordum çaresizce. Maaşımı almama daha onbeş gün vardı ve kira ile faturaların parasını bir kenara koyduğumda cebime sadece yüzkırk lira ve muhtelif kuruşlar kalıyordu. Değişiklik olsun diye birkaç kere artık bitirmek üzere olduğum fakülteme uğramış ve benden dört yaş küçük yavrularla derse girmiştim. Bu 2000ler kuşağının bizden estetik farklılığını neye bağlayacağımı bilemiyorum. Çernobil belki de, ne de olsa radyasyon bile bazen işe yarayabilir. Kanserseniz mesela... Veya yaşlanmaktaysanız ve güzelliklere bir sebep arayacak kadar hayattan bir halt öğrenmemekte inat ediyorsanız.

“Gelirim” dedim, başka çarem yoktu. Kaya ve Katil, Almanya’dan yeni dönmüşlerdi. Yurt dışından viski, sigara, jaegermeister ve güzel kadın anılarıyla gelmiş olmalıydılar; ayrıca gerçekten de bir hafta boyunca epey özlemiştim onları. Ben pek insan özlemem ama eski takım arkadaşlarım da pek insan gibi davranmazlar zaten. Ve Serkan iyi çocuktur, Virginia Woolf çevirir. Doğum gününü kutlarken yapmacık davranmak zorunda olmam diye düşündüm. Ve Taksim’e rağmen gitmeyi kafama koydum.

Taksim’den pek hoşlandığım söylenemez. Bir kere Nur-ı Ziya sokak taraflarında bir apartmanın bodrum katında seviştiğim o üniversitenin ilk yıllarını bir kenara atın, ben bir yabancıyım Taksim’de. Bir Sting şarkısı kahramanıyım; ait değilim oraya, Taksim’de bir Kadıköy’lüyüm. Üstelik Nefis’i en son bir Beyoğlu çocuğuna kaptırmıştım ardarda yaptığım büyük hatalar sayesinde. Fakat hatalarım kadar planlarımın da büyüklüğüne inanırım ben ve sonunda Kadıköy’den gol haberi muhakkak gelir. Küçük Beyoğlu’na giderken geçtiğim fahişelerin olduğu sokak ve konsolosluklar hariç kendimi rahat hissettiğim bir yer pek yoktur karşı yakada. Konsolosluklarda hemen herkesin yabancı olması beklendiği için sanırım ve fahişeler konusunda da, ne bileyim işte fahişeler insanı rahat hissettirirler o güzel var oluşlarıyla bir şekilde...

Telefon görüşmesinin akşamında Kaya ve 9 Numarayla benim evde epey içtik. Zaman zaman beynimin ayyaşlık ve gereksiz bilgi çöplüğü bölgeleri birbirine karışır benim, o zamanlardan biriydi. Epey kafasını ütüledim sanırım çocukların. Ömer Hayyam ve Jane Birkin ve günahlar ve Tanrı’ya klasik yaltaklanmalarım işte. Ama en çok Jane Birkin, duvarımı süsleyen o güzellik... Çoraplar, Tanrı’m; ilahi çoraplar! Kaya ve 9 Numara benim yatağımda yattılar, ben de güçlü anıların uyku tulumunda. Yazmaya başlasam en az otuz sayfalık bir hikayesi olan bir uyku tulumu... Ama size ne ki bundan?

Sabah uyandım ve her zamanki gibi bir kere daha sigarayı bıraktım. “Bir daha içeni siksinler!” Tanrı’m bu yeminlerimi görmezden gel n’olursun, temyiz kudretim yerimde değildi. Evi çocuklara emanet ettim ve kapıyı çekip evin önündeki yokuşu tırmanmaya başladım. Cüzdanımı ararken sigara tabakamı buldum, içinde iki dal vardı. Bunları içtikten sonra bırakırım diye düşündüm ve bazen zayıf elektrik akımıyla insanı çarpan çakmağımla bir tanesini yaktım. Onüç yaşlarında bir Çingene de sigarasını tüttürüyordu. Takdir ettim O’nu; ne kadar çabuk anasını sikersek hayatımızın o kadar az şans bırakıyoruz diğer orospu çocuklarına. Simit ve eritme peyniri alıp ofise doğru yola koyuldum. Minibüste Pavese okudum ve ofiste de. Kovulmam çok yakın olsa gerek. Çalışmak için sürekli koşturma amacıyla yaratılmadım ben, benim gibiler için de bir Dünya olması lazım. Benden bir şey talep etmezseniz, size bir şey sunmam. Kendime sunarım. Kitap okurum. Hayal kurarım. Masamı pisletirim ama kendi kendime icra takibi başlatmam. Bir fikrim var; neden aranızda bir fon oluşturup bana yardım etmeyesiniz ki? Gerçekten güçlü bir şeyler yaratana kadar benden vazgeçmeyin, saçlarımı okşayın ve koynuma girin. Ve ben istediğimde beni rahat bırakın, yok olun, buharlaşın. Güçlü bir seviciyimdir ben ve karşılığını aldığınızı göreceksiniz.

Ofisteki televizyon açıktı ve yarı zenci bir kadın ölmüştü. Her şey mantıklı geldi. Dünya bildiğimiz formundaydı yine; kutuplardan basık, ekvatordan şişkince ve alabildiğine göt. Fazla içerseniz ölüyorsunuz veya evinize haciz geliyor. Bütün gerçekten sağlam içiciler icralık ve onları daha fazla sefil etmek de benim görevlerimden birisi. Evet, ben Brütüs; zoruna mı gitti Sezar? İcra müdürlüklerine gitmelisiniz. Orada akbabalar var. Ve kimse iyi değil. Hiçbir borçlu ve hiçbir alacaklı... Haciz kovalayan, yed-i emin müptelaları var. Cahilleri sikerek toplumumuzu geliştiriyoruz. Cahilleri neden sikmeliyiz? Belki de o meşhur şiirde bu anlatılmalıydı. Ne bileyim ben? Böyle şeylerden anlamam ki hiç...

“Oo, paşa! Nerdesin sen?”

“Okuldaydım, ikinci dönem başladı artık...”

“Üç gün işe geç gelmek haklı fesih sebebidir, biliyorsun...”

Biliyorum, biliyorum. Geçtim ben o dersi, yetmişbeşle mi ne hem de... Tabakamda sigara kalmamıştı ve aşağıdaki büfeye gidip içeceğim son paket olduğunu ümit ettiğim bir Viceroy Special aldım. Nefis nefret ediyor bu sigaradan. Sorun değil, sevdiğim ve başkaları tarafından sevilmeyen pek çok şey var hayatımda. Saç kurutma makinesinin sesi mesela...

Rahat bir gündü. Ofis dışı işler vardı ve Pavese harika bir kadın düşmanıdır. Ben değilimdir ama; genel bir şeylerin dostu veya düşmanı olmak benim için çok zor. Trabzonspor bir istisna. Televizyon ölü yarı zenci kadından bahsediyordu. 35 yaşlarında falan olsa gerek, ünlü bir kadın... Herkes aynı şekilde anlatıp duruyordu “bıcır bıcırdı, cıbır cıbırdı, fıkır fıkırdı, şıkır şıkırdı...” Yansıma sesler arasında boğulduğumu hissettim. Bıcır bıcırlar da yerler, içerler, sıçarlar, ölürler. Gençler, ölürler! Anneler, ölürler! Zenciler, ölürler! Türkler ölürler, Kürtler ölürler, amına koyduğumun güneş ışığıyla beslenen Nepalli guruları bile ölürler! Dalay Lama, Papa ve tüm peygamberler... Ve fakirler ve orta halliler... Televizyon’da sinirlenmiş Mısırlılar vardı bir de. Pek çoğu kadındı. Mısırlılarla ilgili özel bir hissim yok ama kalabalık kadın grupları hoşuma gider. 30 senelik bir diktatöre karşı bağırıyorlardı. Sanırım haklıydılar. Haklı olmalarının pek de önemi yoktu aslında, güçlü gibiydiler. O kadar kadını sokağa ne için döksen güçlü olursun. Sanırım Mısırlılar da ölür; bazen diktatörler, bazen işgalci güçler ve bazen de Tanrı yapar bu işi. Tevrat falan bunlardan bahsediyor bize. Fakir Mısırlılar aynı bizim fakirlerimiz gibi ölürler sanırım, uzun uzadıya ve bir anda. Ve sonra Başbakan... Başbakanlar da ölür ve Başbakan’ın konuşması da tam olarak bunu anlatıyordu bizlere. Hepimizin sonunda öleceğini ve gömüleceğini söylüyordu. Bizim ve onların fakirlerine umut veriyordu. Hepimiz öleceğiz ve bakın ben de çürüyeceğim. Mısırlı diktatör de çürüyecek. O halde fakir kalmakta sorun yok, şimdi izninizle yatırım yapmam gerekiyor. Ha ha! Bravo Başbakan! Seninle bir gün eşit olacağımı biliyordum. Ve Çavuşesku’yla, Simon Bolivar’la, Mussolini’yle ve Garibaldi’yle... Rita Hayworth’la! Tanrı’m, Rita Hayworth’la eşit olma düşüncesi bile günah olmalı. Marx bile buna karşı çıkmalı...

Mesai bitti ve işten babamların evine geldim önce. Annem haşlama yapmıştı, severim haşlamayı. Bir ara O’ndan tarifini almalıyım, garip şeyler koyuyor içine. Gerçi alıp da yapma imkanım pek yok sanırım, haşlamalık etin fiyatı şu sıralar 30 liradan aşağı değil. Pek çok Mısırlı ölüsünün hayattayken en az yediği şeylerden birisiydi kaşıkladığım. Babamla sigara içmek için salona geçtik sonra. İşi sordu, cevapladım, yanaklarımdan öptü ve sakalları battı. Severim babamın sakallarını.

Televizyon inatla ölü yarı zenci kadını anlatacağını müjdeliyordu reklam aralarında. Genç ve ölü, bu iki özellik bir arada asla bulunamaz. Ölüysen yeteri kadar yaşlısın demektir. Kanalın bu gerçekten haberi pek yoktu. Sikimde de değildi, sınırlı zekamla izlediklerime sinirleniyordum birazcık; o kadar. Ve magazinsel ölüm haberinden önce ısınma turlarında başka ölüler verdiler. Bir tanesi yaşlı bir herifti. Bacağı protez olan bir yaşlı... Zavallı herif Bağdat Caddesi’nde bir kafede oturuyordu ve tüp patlaması sonucu yere düşüyordu. Görüntülerle destekleniyordu bu haber. İnsanlar kaçışıyordu. İnsanlar haklıydılar. Alevler kükrüyordu adama doğru. Ve sonra birkaç kahraman çıkageliyordu. Ve adam bir kirpi, bir kaplumbağa, anasını siktiğimin bir böceği gibi sırt üstü debelenirken bu kahramanlar Louis Vuitton çantalarını alevlerin arasından kurtarıp sakat olduğu için gebermeyi çoktan hak etmiş o vatan haini, orospu çocuğunu orada bırakıyorlardı. Ve alevler gitgide kükrüyorlardı. GÜRRR!!! GÜRRR!!! Ve adam çırpınıyordu, kalkamıyordu. Alevler kameranın görüşünü tamamen kapladığında, televizyon kanalı da bu ölüm mastürbasyonunu sona erdirdi. Sorun yoktu. Bir zayıf daha siktir olup gitmişti; Louis Vuitton yaşıyordu ve önemli olan da buydu! İşte bizim sosyal devletimiz. Yıllar önce henüz ben insanları severken izleseydim bu haberi, günlerimi o ölü için dua ederek geçirirdim sanırım. Ve sonra o soyut eline bulaşmış kanla karışık ölüm dölünü, pantolonuna silercesine esas konuya geliyordu televizyon kanalı. Otuz küsür sene boyunca pek çoğumuzun hayal edemeyeceği imkanlarla yaşamış; genç, anne, ölü, yarı zenci kadına geliyordu konu. Sıfatlar bitmiyordu bir türlü. Kahrolalım istiyorlardı. Haberlerde üstü örtülü garip vaatler vardı her zamanki gibi, benim zayıf zekamın yeterli tanımı yapamayacağı vaatler...

Bu Dünya’da herkese ve her şeye üzülecek kadar büyük bir kalbe sahip kimseyi tanımadım ben. O yüzden en üzüntülü anlarımızı kanallar belirlemeli ve üzülebildiğimizi, empati yapabildiğimizi kendimize ispatlamalıyız. Bir başka gündoğumuna hala insan olduğumuz yalanıyla uyanabilmek için kendimize bunu ispatlamalıyız. Ve ben kayıtsızca izledim her şeyi, ne bir üzüntü ne de bir öfkeyle... Sizden iğrenmiyorum bile orospu çocukları, sizlerin var oluşunuza bile inanmıyorum.
Ailemle vedalaştım ve Taksim’e doğru yola çıktım.

Doğum gününü kutlayacağımız yer kalabalıktı. Duvarlarında Mor Çatı ve bir takım eşcinsel hakları savunucularının afişleri olan bir yer... Samimi gibiydiler, iyiydi. Eşcinseller hakkında bir sik bilmem ben fakat iki erkek, iki kadın birbirlerini sevmek istiyorlarsa severler. Ergenlikteyken ağaç kovuklarını seksi bulan birisinin iki insan arasında gelişen duygulara yargılayıcı bakması kadar ikiyüzlü ne olabilir? Kaya oradaydı, Katil ise gelmemişti. 9 Numara bir tiyatro oyunundaydı ve çıkınca gelecekti. Rakı istedik ama masaya şişe getirmediklerini söylediler. O halde bira dedik biz de. Konuşmaya başladık ve ben daha önce de dediğim gibi bazen çok konuşurum. Yine de kimse rahatsız olmadı sanırım, hatta bayağı eğlendik. Doğum günü çocuğuna benim dışımda hemen herkes bir şeyler almıştı. Ben de kendimi getirmiştim. Elimden bu kadarı geliyordu, evimde yarım şişe ekşimiş olma ihtimali yüksek şarap ve iki-üç tane de ayva kalmıştı sadece.

Sonra bir ara Kaya uyardı beni, “arkada Selin Tatu oturuyor” dedi. Yazarın notu: Selin Tatu, bu tamamen kurgusal hikayedeki bir oyuncu, tarihçi ve güzel kadın. Hikayedeki diğer her şey gibi bunun da gerçeklikle hiçbir ilgisi yok. Ve ben o gün aldığım ikinci sigara pakedini açarak, bir dal çıkarıp yaktım içinden. Selin’e doğru döndüm. Nelerden bahsettiğini merak ettim, gerçekten güzel olup olmadığını, göğüslerini ve dudaklarını... Annem olsa “ben seni bunlar için mi kolejlerde okuttum” diye sorardı şüphesiz ki. Sevgili anne sadece üç sene özel okula gittim ben ve hayatımın en kötü zamanlarıydı. Bütün erkeklerle kavga edip, sınıf birinciliğine oynamakla geçen üç harcanmış sene... Serra ve Özge –sanırım o da şu an meşhur birisi- bir de... Dördüncü sınıfta müdür yardımcısına karşı isyan çıkartmıştım ve on yaşımdayken Çeçenistan’a savaşa gitmek için evden kaçıyordum. Evet sevgili okuyucu, satır aralarında anlatmaya çalıştığım şey; BEN ZEKİYDİM TAMAM MI? Sonradan bu hale geldim. Belki bana aşık olan sıra arkadaşımın bir trafik kazasında vıcığı çıkınca, anneannem ölünce veya o biz çöp toplarken bizi taşlayan piç kurusuna Hacıosman’da bıçak çekince... Belki bir travma yaşadım veya doğuştan orospu çocuğuydum. Genetiğimde savaşçılar, katiller ve kaçakçılar var. Sana ne bundan? Sana ne, çünkü bu sadece bir hikaye... Belki de sadece bir yalancıyım ben, beni tanımaya çalışma; oku beni, tüket beni.

İçtiğim biraların sayısı arttıktça Selin Tatu’nun amının bizim üzerimizdeki etkisine daha fazla sinirlenmeye başladım. Bir am! Bir amı taşıyan estetik bir vücut ve güzel bir yüz sayesinde karşılaşılan kolaylıklar. BİR AM! Benim aletimi okşarsanız kalkar ve bir am da okşandığı zaman sulanır. ANLAMIYORUM! AN-LA-MI-YO-RUM! Neden kirada oturduğumu ANLAMIYORUM! Neden annemin adliye koridorlarında kendisini paralarcasına çalışmak zorunda olduğunu ANLAMIYORUM! Selin Tatu’nun amı hakkında konuşabilirim. Benden aldıkları karşılığında, amı hakkında konuşulma sınırlarını genişletmiyor mu? Bu benim hakkım değil mi? Daha önce bir gazetede çalışmıştım ve bir gün işe gitmediğim için –Allah’ın belası migren yüzünden- bana maaşımı kuruşu kuruşuna kesip vermişlerdi. İşte uyusaydım yapacaklarını düşünemiyorum. Selin Tatu’nun amı hakkında konuşamayacak mıyım? Evet Mor Çatı, cinsiyet ayrımcılığına son; evet, evet! Siz de benim sikim hakkında konuşabilirsiniz. Ve ben de Selin Tatu’nun amı hakkında konuşabilirim. Tahammül sınırlarının yüksek olması gerekir, çünkü yanan bir kafede kimse Selin Tatu’yu bırakıp kaçmaz. Beni bırakırlar. Orospu çocukları, beni bırakırlar. Hem nedir amla ilgili bu büyük olay? Am işte, am am am! Severim ben amı, bacak da severim ve ben güzel bakışları da severim. Ve siz beni bırakırsınız o yanan kafede. Çünkü çok şarap içmiş olurum ve şeker hastası olurum ve bacaklarımı Okmeydanı SSK’da keserler. Ve bir kirpi gibi geberip giderim. Ve siz ölümcül otuzbirinizi çekersiniz. Ve bu am hakkında konuşmak benim hakkım. O am benim anayasal hakkım. O’na gidip de “seni halüsinasyon gördürene kadar düzeceğim yavrum” demek istemiyorum ki. Sadece başkasının amından bahsettiğimden daha rahat bir şekilde amı hakkında konuşabilmek istiyorum. Ve O bana bunu borçlu. Ve O bunu 9 Numara’ya borçlu ve Kaya’ya da. Çünkü O Henry Miller okuduğunu iddia ediyor. Çünkü O’nun canlı yayında milyonlar önünde uyuyakalma lüksü ve bir evi var. O AM BENİM ANAYASAL HAKKIM! O, evine gelenleri güzel kanepelerde yatırabiliyor ve ben sabahın köründe para kadar bir örümcekle yüzyüze gelerek uyku tulumumun içerisinde uyanıyorum güzel misafirlerim geldiğinde. Ve ben bir sosyalist değilim. Ve ben halkların kardeşliğine inanmıyorum. Ben halklara inanmıyorum. Ben orospu çocuklarına inanıyorum. Ben buzdolabıma ve cüzdanıma inanıyorum. Barodan adli yardım alan ve vekaletname için elli lira bulamayan o Adanalı kadına inanıyorum. Selin Tatu’yla eşit olmak istemiyorum ve olabileceğimi düşünmüyorum. Ben sadece hakkım olanı istiyorum. O am hakkında daha fazla konuşabilmek istiyorum. O amı düşünüp de otuzbir çeken insanlar olarak birleşsek bizi kim haksız ilan edebilir? Mısırlılara sorun bunu; Romanyalılara sorun, Tunuslulara sorun! BERLUSCONİ HAK ETMEDİĞİ BİR ŞEKİLDE SİKİŞİYOR, BEN BUNDAN ÇOK RAHATSIZIM VE POLİSLER BENİ DÖVEBİLİR! Üstelik Behzat Ç.’yi de seviyorum ben... Ve siz beni yanarak ölmeye bırakırsınız... Ve benim tüm hissettiklerim, tüm mastürbasyonlarım, tüm yazdıklarım ve yazamadıklarım ölür. Ve Selin Tatu için kitaplar yazılır. Ve ben ölürüm, anladınız mı? ÖLÜRÜM! Bir kuyu kebabı gibi pişerim. Ben o amdan alacaklıyım.

Bu söylediklerimle 9 Numara’yı ikna edemedim, Kaya ise inanmaya dünden hazırdı. Katil de yanımızda olsaydı, muhtemelen birasını alıp Selin Tatu’nun masasına otururdu ve biz nezarethanede uyanırdık. 9 Numara her sesimi yükselttiğimde masadan kaçtı, çünkü O bu kadar iyi bir insan. Korkudan ya da hakkı olmadığını hissetmesinden değil, Selin Tatu’nun seviyesine çıkmak istemediğinden yaptı bu işi.

Selin Tatu kısa bir zaman sonra kalkıp gitti ve ben iki bira daha içtim. Kalktık, borcumuzu ödedik. Söyledim ya ben bir Kadıköy çocuğuyum ve bizim oralarda bu kadar yüklü bir hesap bıraktıysak ikram verilir. İkramımı istedim. Kadıköy; meyhanelerde garsonlardansa sarhoşlara bahşiş vermeyi teamül haline getirmiş güzel bir yer olarak geçer sözlüklerde. Çünkü biz hakkımız olanı biliriz. Biz o ekstra biranın hakkımız olduğunu ve orayı ayakta tuttuğumuzu biliriz. Biz yüksek sesle konuşabileceğimiz amları biliriz. Kaybeden romanslarıyla en güzel dalgayı biz geçeriz ve harikulade bir şekilde kaybetmeyi de biliriz. Öyle bir kaybederiz ki, bir Beyoğlu çocuğu kazandığını sandığı anda biz O’nun ödülüyle sevişmekte oluruz ve tekrar kaybederiz. Ve biz güzel sevişiriz. Ve biz güzel severiz. Ve bizi güzel severler. Ve o yüzdendir ki bütün dönüşler bizedir. Şimdi o koyduğumun ikramını ver ve Taksim benden bir daha kurtulsun. Bir sonraki sefere kadar...

Rakı bardağında biramızı içtik, Gevende’yi dinledik ve yola düştük. Hiç ısınamadığım o ıslak hamburgerlerden yedim, çünkü burada Kadıköy pilavcıları yoktu. Bir travestiden dışarı çıkıp sigara içmek için yol istedim. “Ay bütün yollar senin olsun” dedi ve arkadaşlarıyla kahkaha attılar. Ben de güldüm. Konsolosluklar, fahişeler ve travestiler... Hepsini bir kenara koyun ve Taksim’i ateşe verin. Dolmuşa bindiğimizde çocukları uyuyacağım ve beni inmemiz gereken yerde uyandırmaları gerektiği konusunda uyardım. Kısa bir yolculuk boyunca rüyamda Selin Tatu’yla romantik bir yemek yiyerek öpüştük.

Şimdi ben nasıl kötü bir insan olabilirim ki?

Evime doğru yürürken benzinciden birkaç bira daha aldık. Şarkılar söyleyip, yollara işeyerek yuvamıza geldik. Polisler bize soru sordu. Ve cevabımızdan tatmin olmaksızın basıp gittiler. Bense bir Behzat Ç. hayranıyım. Bilgisayarı açtım, Lhasa De Sela attım çalma listesine. Lhasa... Ölü ve genç Meksikalı... Herkes kadar ölü, herkes kadar genç, herkes kadar Meksikalı... Ama Lhasa işte. Kaya benim yatağımda yattı, 9 Numara’ya açılır koltuğumu sundum ve en az 30 sayfalık bir öyküsü olabilecek uyku tulumumun içine girdim. Sırtımın yarısı parkede, yarısı halıdaydı. Örümcek öpücükleriyle uyandırılıp sigarayı bırakacağım bir başka sabaha doğru uykunun içinde ilerledim yavaş yavaş.

Sözün özü; yanmakta olan bir kafenin içerisinde her an bırakılabileceğimin bilincinde bir şekilde atlattım bir başka günü. Yaşasın demokrasi! Ya da yaşamasın, inanın ki hiçbir fikrim yok...

Çoğunlukla Düzüşmek Ve Aileyle İlgili Ancak Başka Konulara Da Bulaşan İç Dökümü

2011-02-02T14:30:00.004+02:00

Oldum olası fahişe veya azize ruhlu kadınlardan hoşlanmışımdır. İkisiyle de uğraşmak oldukça güçtür ve ikisi de bir şekilde onlardan uzaklaştığında ruhunda ve bedeninde sana ait fakat senden farklı izler bırakırlar. Bu izleri izlemeye bayılırım. Zamanın birinde bir kadınıma ondaki gizli fahişelikle ilgili kendimce bir methiye düzdüğümde çok yanlış anlaşıldığımı hatırlıyorum. Gitgide profesyonelleştim sonradan kendimi anlatabilme konusunda. Yine de bazı kadınlar olgun ruhlarla dünyaya geliyorlar ve olgun ruhlar bana ruhsuzlukla eşdeğer gelmiştir.

Mecdelli Meryem’e benzettiğim bir başka kadınımla yaşadığım uzun ilişkiden öğrendiğim bir şey var ki ben kıskanç, plancı ve intikamcı bir antik zaman tanrısı olmaya öykünüyorum. Tapınılmadığım anlar beni ölümüme sürüklüyor. Malesef annem beni doğurduğunda bir bakire değildi ve bu bile bazen pamuk ipliğine bağlı olduğunu hissettiğim içgüdüsel kendime güvenimi korkunç bir şekilde zedeliyor. Bu duygularımın verdiği bir iteklemeyle mi hep Tanrı yerine koydum babamı, bilmiyorum. Yine de içten içe, babamın da bir sikici olduğu gerçeğini O’nun anneme bir ruh üflemesi hikayesine tercih ederim sanırım. İçimde bir yerlerde profesyonel bir haymatlosum ben. Bildiğim ve gurur duyduğum tek vatan ise babamın taşaklarıdır.

Talihsiz ve istemdışı bir şekilde talihli olarak dünyaya geldim, yaşamım da böyle devam etti. Devasa bir bebek olarak doğmuşum ve tüm baba tarafım hala kocaman taşaklarımla övünüp dururlar. Yıldız ailesi için erkekler son derece önemlidir. Tüm halalarım, erkek kardeşlerine ve yeğenlerine gereğinden fazla bir özen gösterirler. Yirmidört yaşında olduğum şu zamanlarda bile hala “çükünü yerim senin” diyerek sevgilerini göstermeleri sanırım bunun kanıtı. Ve benden özümde bencil bir maço olmamamı bekliyorlar diğer insanlar. Nasıl anlatabilirim ki, çocukluğumdan beri herkes benim çükümle övündü işte. Yıldız erkekleri dinmeyen tutkuları, inmeyen yarakları ve onlara aşık kadınlarıyla kutsanmış; tembel ve kavgacı yaratıklardır. Babalarına zıraşık annelerinin fazlasıyla üzerlerine düştüğü ve kendilerine idol olarak seçtikleri babalarını çok iyi taklit edebilme yeteneğine sahip çocuklar olarak gelişirler. Hiçbir elle tutulur iş yapmadan sadece o ruh hastası tutkularıyla ve yatakta gerçekten var olma yetenekleriyle kadınlarını kendilerine aşık etmeyi başaran hayat tecavüzcüleri... Onların sokaktaki her adımları gökyüzüne sundukları birer penetrasyondu. Kadınların melekliklerine asla inanmadılar ve ikonoklast bir tavırla tüm bu melek imajına ve arayışına karşı çıktılar. Fahişe ruhlu azizelerle çoğaldılar ve onları sadece kendilerine özgüledikleri azize ruhlu fahişeler haline getirdiler. İşsiz-güçsüz hallerinde bile genlerine işlemiş o muazzam babalık yetenekleriyle kendilerine hayran bıraktıkları dölleri onları ölümsüzleştirdi. Bu Dünya’dan göçüp gittiklerinde geride sadece kırılmış yalnız kadınlar ve soylarının zihinlerindeki o baş eğmez haydut imgeleri kaldı.

Ve benden sizlere şükretmemi beklemeyin. Başkalarına, başka sembollere... Tanrı’ya ve aileye inanırız biz. Ben bir de geçirdiğim onca hastalığa, içinde uyuyakaldığım soğuk su dolu kazanlara ve ölmemeye inanırım. Vereme ve zatürreye inanırım. Yine de eski topraklar kadar veremedim hayatta kalma savaşını. Ancak on iki yaşında eline bıçak tutuşturulup da inşaat basmaya götürülen de, elinde dolu bir tüfekle babasını almaya gelebilecek polis veya mafyanın yolunu gözleyen de bendim. Bunlar da fena hikayeler sayılmazlar aslında. Yine de hayat beni sevgiye alışmakla, bitmeyen bir talihle ve tombiş yanaklarla lanetledi bana kalırsa. İnşaata gittiğimizde bana hiçbir iş düşmeden amcam bir kürek darbesiyle kaçak Romen işçisini bayılttı ve ne polis ne de mafya gelmediler o gece. Hiç ıslahevine düşmedim ben, hiç sikilmekle tehdit edilmedim. Oysa gazeteler ve siyah rakamlar bize tecavüz eden, tecavüze uğrayan çocukları anlatırlar her zaman. Sikin insana yaptıkları ve yaptırdıklarını atom bombası yapamamıştır. Nanking’i hatırlayın. Nanking’i hatırlayan insanların Hiroşima’ya olan üzüntülerinde yarı yarıya bir azalma gözlenebilir. Oysa ölüm, çürüme, kokuşma, kanama, sikilme her yerde aynıdır. Bu cümleyi kendi evimde ucuz da olsa bir şarap eşliğinde yazıyor olmam ise beni asla ciddiye almamanız gerektiğini gösterir size. Çünkü Ruanda’dan gelecek herhangi bir zencinin bu laflarım üzerine ağzıma sıçma hakkı ve nispeten sıcak evimden bu konular üzerine fikir yürütmek hususunda bir çift lafı olduğunu düşünüyorum. Tanrı’ya ve aileye şükürler olsun ama ne yapayım ki içimdeki genetik eşkiya bir an olsun durmuyor ve yaşamıma küfretmeye devam ediyor.

Yaşlılık zührevi bir hastalıktır ve olgun ruhlu kadınlarla tam da bu yüzden sevişemem ben. Huzura alıştığım zamanlarım oldu ve huzursuzluğumu ne denli özlediğimi fark edip tekrar kazanmaya çalıştığımda huzurun yoksunluğunu çok çektim. Huzura ve konfora karşı tolerans hep yükselir ve ben uyuşturuculardan hoşlanmam. Huzursuzluk ve konforsuzluk arayışlarımın içgüdüsel mi yoksa yapmacık mı olduğunu hep merak etmişimdir. Bazen çektiğim huzursuzlukları anlayabilmek için beatniklerden bazılarını okurum ve kendimi onlara benzettiğim zaman anlarım ki bu hissettiklerim tamamıyla orospu çocukluğundan başka bir şey değil. Yani beatniklerin edebi yeteneklerine laf edebilecek kadar bir iş koymadım elbette ortaya ama gerizekalı bir piç kurusu olarak bile onları sevmeme hakkına sahip olmalıyım. Yoksa Spartaküs, Fransız Devrimi, coğrafi keşifler falan ne sikime yarar ki? Benim için bir samimiyetsizlik ve orospu çocukluğu cetveli beatnikler. Sürekli kaçmaya çalışıp da işim ve hayat gereği sürekli yakalandığım anne parasını hatırlatan bir ibnelik aynası. Belki de hukuk seçmemeliydim, bilmiyorum. Rahatsızlığı arayışım aslında son derece samimi ve acı çekme eşiğim bu kadar yüksekken, rahatsızlıklarımın bana bu kadar yapay gelmesi canımı sıkıyor. Sevgilim başkasıyla sikiştiyse sikişti, kirayı yetiştiremediysem yetiştiremedim, ucuz şarap ve sigaranın yanında ayva yiyerek kahvaltı ediyorsam ediyorum. Ee? Bu kadar mı? Benim Eyüp’ten daha fazla anlatacak derdim olmadıktan sonra onları kabullenme ve başa çıkma konusunda nasıl olup da ilahi bir mertebeye ulaşabilirim ki? Yaralarımdan dökülen kurtları, tekrar yaralarıma koymadım ben hiç. Kızkardeşime hamamböceği diye seslenerek, O’nu palalarla biçerken bir yandan tecavüz ettiklerini de görmedim. Şükranlar sana Tanrı’m, şimdi nasıl olup da şımarmamamı beklersiniz benden?

Bir fikrim var. Anneler artık terleyen çocuklarının sırtına havlu koymasınlar. Ben hayatımda bu kadar aşağılandığımı hatırlamıyorum. Oysa başımdan pek çok şey geçmiştir. Pek çok ego yaralanması yaşayabilecekken hepsini rahatlıkla atlatmayı bildim. Fakat kırk yılda bir yaptığım maçın ortasında annemin gelip de sırtıma havlu koyması kadar aşağılayıcı bir şeyle hiç karşılaşmadım. Benimle düzüştükten sonra, başkasıyla yattığını söyleyen kadınlar oldu hayatımda ve onları bir saat sonra çoktan affetmiştim bile. Üstelik affedilecek bir şey olduğuna inanmadığımı da söyleyebilirim aslında. O an, o saat, bir otel odasında aynalara karşı benimle düzüşüyordu kadın ve ben düzüşmeme inanırım. Düzüşmeme güvenirim. Düzüşmek beni yemyeşil çayırlarda yatırır ve sakin sularda yürütür. Ama o havlu... Ah o havlular... Hangi ruh hastası orospu çocuğu erkeklerin annelerine benzeyen kadınları aradıklarını uydurdu bilmiyorum. Bir zamanlar harika bir kadına sahiptim. Doğaüstü bir şekilde sevişirdik O’nunla, çünkü aynalar yalan söylemez. Birkaç kere seviştikten sonra bana kaybettiğim proteini kazanmam için mercimek bile yapardı. “Benimle sevişirken, sanki yüzyılları düzüyormuşsun gibi hissediyorum” derdi bana. Bazı hareketleriyle bana annemi hatırlatmasaydı hala birlikte de olabilirdik aslında. Bunun yerine katlanarak artan bir şekilde birbirimizi kanatmayı tercih ettik ve tehlikeli oyunlar oynadık. Varlığıyla da yokluğuyla da savaşman gereken kadınlardandı, ideal yani... Ama bu başka ve daha uzun bir konu.

Üç buçuk yaşında babamın bir tokadıyla okumayı öğrendim ben. Yani süreç tokatlarla kurulu değildi elbette, sevgili babacığım sevgi ve sabırla işlettiği süreci tam da olması gereken yerde bir tokatla noktalayarak harika bir iş çıkarmıştı. Delirmiş gibiydim. Arabada giderken tüm tabelaları ve plakaları okumaya çalışırdım. Yüreğim daralırdı yetişme hırsından. Hırslı bir şekilde doğdum ben, doğumumda bile az kalsın annemi öldürüyordum. Belki de bu yüzden devamlı “sen beni öldüreceksin” der annem. Sevgili anneciğim, sakın korkma. Tanıyorsun beni. “Biraz daha yavaşlasana baba! Korkmazlar Mermer! Küçükoğlu Nakliye! 34 SLN 61! Baba bak 61! Sence Trabzon’lu mudur?”

Babamın hızlı araba kullanmasını istediğim zamanlar da vardı. İş dönüşü mesela... Her zaman önce evi arar ve benimle konuşurdu. “Bin kilometreyle gel baba, bin kilometreyle!” Bin kilometreyle gelmeliydi ki en sağlıklı insanın Akrep Nalan olduğuna inanan anneannemin sürekli ağzıma bir şeyler tıkmaya çalışmasından kurtulayım ve sabahtan beri ağzımda tuttuğum tereyağlı-reçelli ekmeği saksının dibine tükürebileyim. Belki dışarı çıkarız ve babam yine bana güvercin yakalar. Top oynarız. “Hami Mandıralı vurdu ve goool!” Geldiğinde kornaya basardı babam; “dadat daat!” Kornanın sesi aslında babamın gerçek sesiydi benim için. O’nun mahrecinden çıkıyordu. Süvariler! Zulüm bitti, çifte davullar çalınsın! Kimse beni tırmandığım dolaptan indiremez, kimse bana zorla yemek yediremez. Babam bana dövüşmeyi öğretecek ve dünya başkentlerini. Almanya? “Bonn!” O zamanlar Berlin tartışmalı hala... Arjantin? “Buenos Aires!” Ne demek? “Güzel hava!” Aferin! “Sence Trabzon’un veya Sinop’un havasından daha mı güzel baba?” Tabi ki hayır oğlum... “Malkoçoğlu da Karadeniz’li değil mi baba?” Elbette! “Sen mi döversin, O mu?” Koyayim O’nin amina! “Aslan babam!”

Doğrusunu söylemek gerekirse bu yazıya neden başladığımı unuttum. Yazıya başladığım zaman ayıktım ve şimdi sarhoş olmasam da ayık da sayılmam sanırım. Artık babamlarla birlikte oturmuyorum ve babam evden gittiğimden beri tekrar Lustral’a başladı. Bana hiçbir şey belli etmemeye çalışmaya devam ediyor, annemle tartıştıklarını söylüyor laf aralarında. Fakat türlü bahanelerle beni aramayı ihmal etmiyor hiç ve ben biliyorum ki babam annemle tartıştığında Lustral almaz. Kavga eder. Annem babam evden gitmesin diye kapıyı kilitler ve anahtarları saklar. Tokat da yese anahtarları asla vermez ve sonunda babamı sakinleştirir. Kavgayı başlatan da bitiren de annem olur her zaman. Sevişirler. Birbirlerine hastalıklı bir şekilde aşık olduklarını anladığımda sanırım 40 günlük falandım. Her zaman gülerek izlemişimdir onları. Tipik Yıldız erkeği ve O’na aşık kadını. Yapmayın çocuklar, bensiz de idare edebilirsiniz. Bunu öğrenmek zorundasınız. Dört yaşımdayken, bana boşanacaklarını söylediklerinde; “büyürsünüz geçer” demiştim ve hala bunu anlatıp dururlar. Büyüdüler ve geçti. Ah be baba, eskiden Lustral mı vardı Allah aşkına? Sanırım O da doğru yolu buldu, çünkü dün Trabzonspor maçını izlemek için gittiğimde üç şişe Tekirdağ gördüm buzdolabında. Bravo baba. Büyümenin sonu yok. Karşı çıksanız da yakında kardeşimi de yanıma almayı çok ciddi bir şekilde düşünüyorum ve birbirinizle başbaşa kalacaksınız. Ruh hastası bir kadın baş edemeyeceğin bir şey değil. Genetik üstünlüğün var ve eğer biraz kendimi tanıyorsam O’na hala aşıksın demektir.

Ben mi? Ben çok başka bir yol deniyorum uzun bir süredir...

Sözlerimi bitirirken bir alıntı yapmak istiyorum. Alıntının sahibi amcalarımdan en küçük olanı. Kendisi ilkokuldan terk ve hayatını inanılmaz hızlı ve sağlam bir şekilde gecekondu inşa etmekle, araba tamirciliğiyle ve marangozlukla kazanıyor. Tarih dersinde Selahaddin Eyyubi’yi anlatırken, kitabı okumayıp da Cüneyt Arkın filmini anlattığı için yediği dayaktan ötürü tahsil hayatını sonlandırmış; gerçekten çok özel ve güzel bir insan... Amcam yıllar önce büyükbabam öldüğünde oturup bir kitap yazdı ve sadece aileye dağıttı. Ailemizin her zaman bir şeyler yazma ve bunları kitaplaştırıp sadece aileye dağıtma gibi garip bir geleneği var. Büyükbabam örneğin, askerde okumayı öğrenmiş bir insandı ama her zaman cebinde bir defteri olurdu. Öldükten sonra o garip yazısıyla bize bıraktığı elliden fazla defter kaldı geride. Amcamdan yapacağım bu alıntı, Yıldız erkeklerinin babalarına karşı duyduğu sevgiyi tam olarak açıklıyor bence. Bu yazıyı okurken edebi anlatım kaygılarınızı bir kenara bırakıp, hayata gerçek bir tamirci çırağı olarak başlamış, kaçırdığı kızla evlenmiş, ilkokul mezunu ama gerçekten hayattan tat almasını bilen bir insanın duygularına erişmeye çalışın sadece.

SON

Bir baba vardı, bir varmış bir yok. Dağlarda hıçkırıp, dağlarda doyan. Kardelenlere sevdalı, bir baba vardı;

Yalın ayaklı, üşümüş elli, burnu kızarmış, ağlayan öksüz, yetim bir çocuk...

Bir baba vardı, şefkat ve sevginin Tanrısı; aşkın tanımı, sıcaklık ve sadakatin ışığı...

Bir baba vardı, yanağı gamzeli; saçlarında lekesiz beyazlık...

Bir baba vardı, öldüğünde gülen; terleyen... Belli ki öte tarafta işleri vardı, gitti. Hasrete dayanamadı; oğullarına, babasına, anasına.

Belki bir mezar taşına yazılan dört beş kelimelik anlatım... Oysa anıtlaştırmak isterdim kabrini, anıtlaşan kabirlere inat! O bunların çoğunu hak etmişti, yedi çocuk beslemişti, haram yememiş ve yedirmemişti. Vatana da hiç ihanet etmemişti.

Ben babama anıt yaptıramadım ve onu anlatabilecek dört beş kelimelik bir mezar taşı da bulamadım. Bu yüzden hatırlayabildiğim ve anımsadıklarımdan hayal kurarak gerçekle yoklar arasındaki çizgiyi buldum ve size bir baba lazımsa işte size bir baba yazdım. Babamı sizlerle paylaşmak istedim.

Paylaşmak isteyenlere küfesi duygular, sevgi ve hayat dolu bir baba sunuyorum.

Babacığım seni çok özledim. Seni çok seviyorum. Beni bırakıp gittiğin için çok kızıyorum. Ruhun şad olsun.

Oğlun Ali İhsan...

All For You Gloria

2011-01-31T14:52:00.003+02:00

Gece 3-4 sularında gitgide düşen sıcaklığın etkisiyle girilen titreme nöbetlerini atlattıktan sonra işim kolay. Üç hafta boyunca her gece gördüğüm kabuslar öylesine sona erdi ki sanki hiç yaşanmamışlar gibi... Aşkverenim aksini iddia etse de kıdem ihbar tazminatı sevişmelerin faydaları bunlar... Halım var benim artık be, halı! Kapıları kapatıp, mumları da yaktıktan sonra artık parkenin üzerinde yatmak zorunda değilim ben. Bir halı! Bir halı! Bir halıya krallığım! Bir halı yarı yarıya nasıl azaltır üşümeleri böyle? Halı ve ben, iki serseri aşık... Alt alta ve üst üste. Üstelik zaman zaman sıcaklığını benimle paylaşan bir kadın bile oluyor. Ölü gibiyim ben, soğuk bir Karadenizli vücudum var. Kadını öpmeye çekindiren bir soğukluktan bahsediyoruz burada. Hele ki ayaklarım, hele ki ellerim... Buz gibiler her zaman ama olsun. Canım ellerim benim; kalem tutan, meme tutan ellerim. Canım memeler, güvercin memeler... Siz olmasanız ben nasıl yaşayayım, Allah aşkına?

Sayman mutemedi alındısı suratlı kalem müdürleriyle muhatap olmalara uyanıyorum her sabah. Günler oldu saçlarımı yıkamayalı. Ama artık doğalgazım da var. Tekrar adliye kalemlerinde “yakışıklı delikanlı” statüsüne kavuşabilirim. Bir de o nemrut sulh hukuk hakimi olmasa... Yaz kızım: Batuhan Yıldız’ın hayatta olduğunun tespitine ve gaiplik isteminin reddine! Ya, ne sandınız? Kaybolduğumu düşündünüz değil mi? Ya da düşünmediniz, farkıma bile varmadınız. Her halükarda yanıldınız işte, düşündüreceğim sizlere kendimi. Hayattayım ben. Gereğimi düşününüz ey nemrut sulh hukuk hakimi! Ah sen ne suratsız bir domuzsun sen... Ve siz “kolay gelsin”lerime cevap vermeyen sevgili kalem memurları, hepinizi bir gün kalemimle mahkum edeceğim. İkinci asliye hukuktaki güzel kız hariç. Nedenini söyleyemem işte... O’nu şey yapacağım, uzaktan uzaktan beni kesip de mesai arkadaşlarına ağlayan aşık kız yapacağım O’nu. Bir gün bir şeylerden kurtaracağım. Neyden mi kurtaracağım? Ne bileyim canım, bir şeylerden işte. O’na sarkan zengin bir mafya avukatından kurtaracağım. Bok yapamam! Kalem benim değil mi ulan? Önce söz yok muydu? O insana kalemle yazı yazmayı öğretmedi mi? Yapacağım işte; canım kalem memuru... Ama yok, yapamam. Bana bulaşan kirlenir. İyi de hikayelerimi otuzbirle bitiremem ya canım... Bir yerlerde bir şekilde sevişmek lazım işte. Aman neyse, bunlara daha çok var. Ben büyüyünce yapacağım bunları.

Aslında benim esas söylediğim, bak ben zırdeliyim. Ne yaptıysam senin için yaptım Gloria, ne yaptıysam... Ama git başımdan, ben sana göre değilim. Kötüyüm, karanlığım, çirkinim. Git dediğime bakma, sen yine de gel. Komünyon şarapıyla esrikleşelim. Yaz kızım! Bohem yazar olma umuduyla ikinci kez ayrı eve çıkan genç adam, bokunda boğularak feci şekilde can verdi. Üçüncü sayfalar yalan söylemez. Orada herkes birbirini sikiyor. Gloria, evimi duygulara boğ. Hatırla ilk geldiğin geceyi; hiç bir eşyam yoktu ve yine de biz tıkabasa sevişmeyi bilmiştik. Gereğim düşünüldü, bunu bir Kadıköy azizi yaptı. Mutlu bir evliliği olduğunu söyleyip de yüzük takmayan o masum sahtekar sarhoş söyledi. Nasıl da hemen ellerine bakmıştım ama... Hıyarlık yapma demişti bana. Göz kırpmıştı. Oysa ben hıyarlık yapmadım St. Yaşam Koçu. Ben hep sevdim; kötü yürekliysem, kötü yürekliyim. Ben sevgiye hiç ihanet etmedim. Hani okuyordun insanları, kodlarımızı çözüyordun? Bu Gloria denilen karı da az orospu değildir. Sen O’nu bilmezsin. Bir cadıdır O. Hıyarlık yaptıysam da senin için yaptım Gloria. Ne hıyarlık yaptıysam, hepsi senin için. Kadıköy azizleri bunu çözemezler. Islak zeminde uyunmaz güzelim, ayağa kalk. Nasıl sevişmiştik ama karanlık banyomuzda... Nasıl it gibi titremiştik sabah ezanına doğru... Ayağa kalk canım, örtüne bürün. Bak işte ben o Ruh’um, seni nörolojik bir temeli olmayan sanrılara boğmaya ve sana karanlık vahiyler fısıldamaya geldim. Nefesimi boynuna verişimin bile içgüdülerimce hesaplanmış olduğu sevişmelere sürükleyeceğim seni tekrar. Koynunu aç bir daha, yatağımı ısıt. Uzun süredir hapis kaldım parmaksızlıklarında. Bal likörüyle, zencefilli şaraplarla ov göğsümü; beni Babil’ime geri götür.

Aç kapıyı sevgilim,

Aç kapıyı bana,

Ben Dumuzi, geleceğim yanına.

All for you! All for you Gloria!

Kamu Zararlısı

2011-01-31T14:48:00.003+02:00

Fenerbahçe’ye 2-0 kaybettik ve ben altı bira içmiştim. Üzerimde Trabzonspor forması ve atkısıyla babamların evinde öylece duruyordum. Daha fazla televizyona bakamadım ve ayaklanıp, evime gideceğimi söyledim. Annem panikledi. Yüzünde cildi gergin tutmayı amaçlayan maskelerden vardı. Bembeyaz yüzüyle kabilenin yaşlı şamanı gibi üzerime yürüdü. Gitme dedi. Gideceğim dedim. En azından formanı sakla dedi. Bu forma namusumdur dedim. Bazen buna gerçekten inanıyorum ve bu cümleyi kurduğum zaman da o zamanlardan biriydi. Sen beni öldüreceksin dedi. Çocukluğumdan beri binlerce defa duydum bu cümleyi. Annem her zaman O’nu öldürmekte olduğumu iddia eder. Allah saklasın dedim ve kapıya yöneldim. Annem peşimden koşturuyordu. Babam gizli gizli benimle gurur duyuyordu. Mutfağa girdim. Annem görmeden çekmeceden bir bıçak alıp pantolonumun bacak kısmındaki geniş cebe soktum. Hızlıca ayakkabılarımı giydim ve eyvallah dedikten sonra babamların evini terk ettim.

Apartmandan çıkar çıkmaz sigaramı yaktım. Her zaman güler yüzle selam verdiğim güvenlik görevlisini bu sefer görmezden gelerek sitenin kapısından çıkıp üç sokak ötede bulunan en alt kattaki evime doğru yürümeye başladım. Acıbadem demek Kadıköy demek, Kadıköy demek Fenerbahçe demekti. Ben de bir hukukçuydum. İnsan Hakları, Özgürlükler Hukuku, Uluslarası Hukuk, Avrupa Birliği Hukuku en başarılı olduğum derslerdi. Ama çok ciddi bir biçimde kavga arıyordum. Ciddi bir biçimde bordo-maviyle dalga geçecek zavallı bir orospu çocuğu arayarak sokaklarda yürüyordum. Bu davranışımın sebeplerini hala çözemem. Belki de zannettiğim kadar zeki değilim. Türkiye Cumhuriyeti mesela, hiç kafa yormadığım ve önemsemediğim hususlardan biridir; ancak söz konusu Trabzon olduğu zaman bu aşırı sahiplenme dürtüsünü nereden kaptım hiç bir fikrim yok. Eski mahallemden geliyor belki de. Güzel hayallerin insanları olarak görüyorum hayatımda bir kaç defa gittiğim memleketimin buraya göçmüş insanlarını ve onların hayallerinin yıkılmasını alay konusu yapan herkesi delik deşik etmek istiyorum sadece. Hayatım boyunca Trabzonspor’un şampiyonluğunu göreceğime hiç bir zaman inanmadım, yani bu hissimin bu sezon çok iyi bir oyun ortaya koymamızla da ilgisi olmamalı.

Maç bittiğinde sigara pakedimde dört dal kalmıştı. Bakkala doğru hareketlendim. O sırada gördüm o zavallı orospu çocuğunu. Üzerinde forma falan yoktu. Siyah kapüşonlu bir montu vardı ve düzgün kesilmiş pis bir sakalı. O düzgün pis sakalı Turan Berber’de 3 liraya kestiremezsiniz. O düzgün pis sakalın ve dağınık görünümlü kendi içinde düzenli saçı kestirmek pahalıdır. Ben her berbere gidişimde saç sakal üç numara derim ve 8 lira artı 1 lira da bahşiş bırakıp çıkarım. Bu aralar saçlarım biraz uzadı, bu da benim berbere gitmediğim anlamına gelir. Hayatım boyunca berberlere nasıl bir saç kesimi istediğimi anlatamayarak yaşadım çünkü. Serseri görünümlü dağınık ama kendi içinde düzenli saçı ve düzgün pis sakalı kestirmek size otuz liradan aşağı patlamaz ki bu da benim için 7 paket sigara demektir. Gerçek serserilerin bu kadar serseri saçları olmaz. Yani ya karşımda doğal yakışıklı birisi vardı, ki bunlardan daha çok nefret ederim, ya da traş için minimum otuz lira ayırabilen ve başbelası bir orospu çocuğu romansı yaşamaya çalışan birisi. Yakınlaştığımızda konuşma cüretini buldu kendinde. “Kanka burası Acıbadem, Fener’li çıkabilir karşına; bir şey yaparlar haberin olsun” dedi. Sigaramı attım, cebimden tırtıklı bıçağı çıkardım ve şiveli bir şekilde “bağa bir şey edecek olanun ben ağzuni yuzini sikerum hemşerum sen rahat ol” dedim. Çocuk “ibircik” dedi. Yani tam olarak öyle demedi belki ama “ibircik, cibircik, iyvillih” gibi bir şeyler mırıldanarak hızlı adımlarla yoluna devam etti.

Bakkala girdim. Her zaman bana soğuk davranan bakkal üzerimde Trabzonspor formasını görünce bana reis diye hitap etmeye başladı. Üstelik bu sefer şivesini de gizlemeye çalışmıyordu. İki adet ruhundan bıçaklanmış Trabzonlu olarak birbirimize baktık bir süre. Üçyüzelli gram beyaz peynir ve bir paket Viceroy aldım. Eve geldim. Peyniri dilimledim ve Biricik marka beş liralık şarabımı açtım. Ve bu satırları yazdım.

Beklemede Kalın

2011-01-20T14:17:00.003+02:00

Eve taşındık. Anlatacak sürüyle şey var ancak evimdeki internetsizlik ve bürodaki F klavye bana "özet geç piç" diye bağırıyor. Yakında halledeceğim bu sorunları da.

Avi Pardo ya mesaj attım.

"Merhaba,

Umarım sahte hesap değildir bu, hemen konuya gireceğim. Allah aşkına, çevirdiğiniz kitapların artık basımı yok mu? İlk okuduğum Bukowski kitabı olan "Kasabanın En Güzel Kızı"nı zaten yıllardır bulamıyorum. Artık diğerleri de yavaş yavaş raflardan kayboluyor. "Kaptan Yemeğe Çıktı Ve Tayfalar Gemiyi Ele Geçirdi"yi daha hiç okuyamadım. "Kadınlar" bile yok artık hiçbir yerde. "Toza Sor"u hoşlandığım bir garson kıza hediye ettim ve artık bulamıyorum. "Bahara Dek Bekle Bandini" ve "Bunker Tepesi Düşleri"ni okuyamadım bile. Orijinal dildeki halleri de çok güzel şüphesiz ama Avi Pardo çevirisini çok severek okuyorum. Elinizde varsa veya ulaşabileceğim bir yer lütfen söyleyin. Size bu mesajı Üsküdar´da bir ofisten, F klavye kullanarak yazıyorum. Kira, faturalar derken ayda cebime 200 TL kalıyor ama o kitapları okumak için gerekirse sigarayı bırakıp (ya da erteleyip) tasarruf yaparım. Bir ay portakalla beslenirim. Avi Pardo, bana yol gösterin. Beni Bandinisizliğe mahkum etmeyin. Bu konuda sorumluluk alın, yoksa sebebim olacaksınız. Para mühim değil, gerekirse kaçak mal indirme işine girerim tekrar.

Size tüm içtenliğim ve migren tetikleyici F klavyemle yalvarıyorum Avi Pardo. İşitin beni Allah aşkına..."

Bir de şarkı sözü;

Well i wake up in the morning, look at my clock.
It's way past noontime, now i'm late for work.
Tell me, tell me, what have i done wrong?
Ain't nothing go right with me, must be i've been smoking too long.

İdare edilsin...

Edit: Yürek dağlayan bir cevap geldi... Teşekkürler Avi Pardo, güzel bir insanmışsın...

Ask The Dust

2011-01-02T04:27:00.005+02:00

Oha!

Güzel Garson Kız'a mektup verdim, ben yaptım bunu... Batuhan Yıldız yaptı. Arkada Hallelujah çalarken gerçekleşti her şey. Your faith was strong, but you needed the proof, you saw her bathing on the roof, her beauty and the moonlight overthrew you... Kalbim 130'dan aşağı atmıyordu sanırım, yağ yakımına geçmiş olmam gerekiyordu. Başıma gelebilecek en güzel kardiovasküler antrenmanlardan birisiydi.

Temyiz kudretimi biraz zayıflatmaya ihtiyacım olduğundan, öncesinde kalan son Jim Beam'in yarım şişesini bitirmiş olmam hikayenin güzelliğinden bir şey götürmemeli bence. Suça hazırladım kendini ama suç da kendini bana hazırlamıştı. Her şey olması gereken yerdeydi, Güzel Garson Kız'ın benimle sizli bizli konuşmasını saymazsak... Sigara pakedimi üç saat içerisinde bitirişimin ardından istediğim çayın yanında bana bir dal sigara getirişi mesela, tam da olması gerektiği gibiydi. "Sanırım bitmişti" deyişi, tam olması gerektiği gibiydi. Allah'ım, teşekkür edişi tam olması gerektiği gibiydi. Neden bahsediyorum, deli de vardı üstelik. Canım deli, Dünya'nın en güzel insanı. El sıkıştık, kafa tokuştuk. Bana inanmıyorsanız Emre'ye sorun. Yoldaki toza sorun. Mojave çölünün başladığı yerde tek başına duran bodur ağaçlara sorun. Yok, bu başkasının hikayesiydi.

Oha!

Güzel Garson Kız'a mektup verdim; ben yaptım bunu, Batuhan Yıldız yaptı! Praise the Lord, Hallelujah! Tanrı benim çobanımdır, benim eksiğim olmaz. Beni taze çayırlarda yatırır, beni sakin sular boyunca yürütür... Okunabilecek en güzel kitaplardan birinin arasına koydum mektubu. Toza Sor! "Sana bu kitabı yılbaşı hediyesi olarak vermek istiyorum, kabul eder misin" diye sordum O'na. Hemencecik o güzel teşekkürlerinden birini daha patlatıverdi. İçine baktı, "arasında aptalca bir şey daha var, umarım sorun olmaz" dedim. Kafamın içerisinde böyle bir şeyi ilk defa yapıyor olmamın belirsizliğinin verdiği bir tedirginlik çınlayıp duruyordu. Tekrar teşekkür etti. Gerildi mi acaba? Gerildi sanki. Gerilmese keşke. Kadıköy erkeğinin entellektüel abazanlıkla sınanışlarının bir örneği değildi bu. Sonra sanırım "mutlu yıllar" deyip, topukladım oradan. Benim gibi bir insanın alabileceği maksimum miktarda sorumluluğu almıştım halihazırda. Başım dönüyordu. Batuhan Yıldız, profesyonel bir sorumluluk kaçağı! "Aleleleee" diye bağırıp, topuklarım götüme vura vura kaçmadıysam yine de bir gelişme var demektir sanırım.

Sevgili Güzel Garson Kız; olağanüstü adaçayı getirici, harikulade merhabaların sahibi, muhteşem hırkalar giyinici, renksiz ojelerin sürünücüsü, insanın ruhuna işleyen tebessümlerin sahibi... Hayatımın çok zor geçen bir dönemine sadece Dünya’daki var oluşunla masum, naif ve güzel bir damga vurdun. Yaşadığını bilmek çok güzel. Umarım ki sen de benim var oluşumdan en azından bir rahatsızlık hissetmemişsindir. Seni tedirgin ettiysem yazıklar olsun bana. Ama yüzünde bir tebessüm oluşturabildiysem de ne mutlu... Adımını attığın her yeri güzelleştirme konusundaki yeteneğinin bir ömür boyu sürmesini dilerim.

Ve böylece ıhlamurun dibinde oturma zamanlarını da kapatmış bulunuyorum. Şüphesiz ki oraya tekrar gidebilecek değilim. Rize'li amcanın beni vurması ihtimalinden ziyade, Güzel Garson Kız'ın tedirgin olma ihtimali bana Kadıköy'de bir yolu daha kapattı. O'nu bir daha göremeyecek olmam biraz trajik. Fakat biraz hastalıklı bir şekilde O'nu da kendimin koruyucu azizlerinden birisi ilan ediyorum. Böylece kendisi bilmese de artık benim zihnime ait, güzel kayıtlardan birisi haline gelecek. Üf be Güzel Garson Kız, her yeri gezdireceğim sana. Keyifli bir adamımdır ben biliyor musun? St. Güzel Garson Kız; adaçaylarının, naif teşekkürlerin azizesi...

Güzel Garson Kız'a mektubu verişimin ardından bir başka kafe&bar'a girip, üç bira içtim. Kayıp Çocuklarla konuştum. Sevgili Kayıp Çocuklar... Wendy bizi terk etmişti, suçlanacak bir yanı yoktu elbette. Yine de onların bu annesiz, öksüz halleri bazen oldukça üzüyor beni aslında. Ve eğlendik. Arnavutköy, saygıdeğer hatıraların başkenti... Tabi ki zaman zaman yine de insanın aklı Fidayda'nın başkentine de gitmiyor değildi. Haydari, lahana dolması ve Arnavut ciğeri... İçim ürperiyor, ya evde yoksan? Hayde gidelum, hayde; dağa, karayemişe! Hazin bir nar eksikliği hikayesi... 2011, ananı sikmeye geliyorum! Meftunum sana, başıma ne geldiyse senin yüzünden geldi. Ayakkabı boyasıyla boyalı suratlar... Oje! Hangi oje yakışmaz ki kız sana? St. Güzel Garson Kız, artık benim hayatıma dair olduğunu söylemiştim. Bazen anlatacak o kadar fazla yaşanmışlık oluyor ki insan sadece başlıkları geçebilecek kadar güçlü hissediyor kendisini. Bu da o zamanlardan birisi işte. Teşekkürler Kayıp Çocuklar!

So you can stick your little pins in that voodoo doll
I'm very sorry, baby, doesn't look like me at all
I'm standing by the window where the light is strong,
They don't let a woman kill you not in the Tower of Song

Daha önce de söylemiştim; "don't call me a son of a bitch! I am Bandini, Arturo Bandini!"

Öylelemece

2010-12-17T14:44:00.001+02:00

Güzel garson kızı görüp hayatımın acınasılığını en azından hayallerimde yenebilmenin arzusuyla şu sıralar Kadıköy’de sık sık gittiğim kafenin bahçesine oturdum. Aksi gibi güzel garson kız yoktu. Deli vardı. Sokakta bir deli bağırıyordu.

“Seni varrr ya! Öldürrrürrrüm seni! Lan ben varrr ya! Neyse ya!”

Güzel garson kız olmayınca –artık O’na GGK diyeceğiz- neden adaçayı içmediğimi anlamıyorum. Eskiden buranın adaçayı sallamaydı. İlginç bir şekilde ben iki-üç defa istedikten sonra bu sefer düzgün demlenmiş adaçayı kullanmaya başladılar. Hatta GGK düzgün demlenmiş adaçayını –artık buna DDA diyeceğiz- ilk getirdiği zaman bana sormuştu, “beğendiniz mi” diye. Ah be GGK’cığım, canım benim; konuşma benimle böyle sizli bizli n’olursun... Kucağına al da kaçır beni buralardan. Ya da ben yapayım sana aynısını. Sen olalım, ben olalım, yavrum, canım olalım. Ne güzel müzik zevkin var, üstelik sigara da içiyorsun. “Çok güzel olmuş” demiştim DDA hakkında. Çok güzel olmuştu gerçekten, yalan yoktu sözümde. Sevimli bir gülümsemeyle arkasını dönüp gitmişti.

“Anlamaazzdın, anlamaaazdııın! Şarrrkının anlamına bak ammına koyayım!”

Yürü be deli, aslan deli! İyi ki varsınız. Yoksa bu saatlere nasıl katlanacağım? Tanrı’m burada sana sormak istediğim sorular giriyor işte devreye. Nasıl oluyor yani Tanrı’m? Nasıl oluyor da sevdiğin kadın kendi sevdiği adamla cinsel olarak birleştiğinde bunun adını bir savunma mekanizmasıyla sikişmek değil de yatmak olarak koyuyor beyin kendi kendine? Acıma bana Tanrı’m, hakikati istiyorum senden. Dominus, illuminatio mea! Meryem ve Yusuf arasında geçenlerin senin üzerinde etkisi neydi mesela bunu duymak istiyorum senden? Ellerimden tutsana Tanrı’m, gramatik acılar içerisindeyim.

GGK’sız ve DDA’sız bu zor zamanlarımda biraz Bizans Tarihi çalışmaya karar verdim. Yapamadım. Sanırım cıvadan müteşekkil bir sıvı dolaşıyor benim damarlarımda ve granit gibi de bir kalbim var. Bu zamana kadar çoktan infilak etmeliydim. Ve mekerü ve mekerallah vallahü hayrül makırin! Evet, evet; Allah tuzak kuranların en hayırlısıdır. Rabbena efrıg aleyna sabren! Büyükbabacığım çocukluğumda öğrendiğim bunca kelamın şimdi Tanrı’ya şirk koşarcasına sanki bir kadın için söyleniyor olması seni mezarında ters döndürüyordur muhtemelen. Ama şüphesiz ki Nefis de şefaati umulan yüce kuğulardan biridir. Değil midir?

“Postacı amca! Nerrreye lan! Posta mı bırakıyoruz? Bak postacı geeliyoorrr, selam verrriyoorrr; selam versene yarrrağım!”

Uy kesuleyim sağa deli, konuş deli; ağzın bal yesin! Takıldı şimdi de postacının peşine. Sonra kafenin sahibi geldi yanıma, o güzel Rize aksanıyla konuştu;

“Bu çok akıllı bir çocuktu, şu elektrikçi dayının yeğeni. Orada çalışıyordu, sonra Güneydoğu’ya gitti. Operasyonlara katılmış. Fıttırıp geldi. Kimse de ilgilenmedi. Bir iki defa şeye yatırdılar, Erenköy’e. Ama böyle işte her gün... Üşüyorsan sobayı yakayım?”

İstemedim sobayı yakmasını. Üzerime kafenin şallarından birini aldım. Eyyühelmüdderrisu! Ey örtüsüne bürünen! Kalk ve tebliğ et! Doğayı sev ve deliyi öp! GGK, keşke burada olsaydın. Keşke deliye bakıp bakıp defterime yazdığım notları gizli gizli izleseydin bir köşeden. Çok derin bir adam bu deseydin. Buna sevgi göstereyim ben, yaralarını sarayım deseydin. GGK, Nefis şu an bir yerlerde sikişiyor olabilir. Benim sikimi kaldırmaya takatim kalmadı, al koynuna da uyut beni. Neden koklaşarak anlaşmıyoruz GGK? Şöyleleyin bir koklasam seni, küttedenek anlarım birbirimize uygun olup olmadığımızı. Çok yalnızım GGK, her geldiğimde orada olup olmadığını not ediyorum iş saatlerini öğrenmek için. Hasta ruhluyum ben, ince hesaplar adamıyım. Tanrı’m, gitgide Arturo Bandini oluyorum. Yardım et bana, elimi tut. Mea culpa!

“Anlamaazdın, anlamaaazdıın! Ahh ammına koyayım, ahh be!”

Deli, canım deli, bir tanecik delim benim. Ah bir evim olsaydı, ah seni de yanıma alsaydım. Ah deli, çok zengin olsaydım; dünyaları verseydim sana. Ah aslan deli, yürekli olsaydım da yanına gitseydim; sarılsaydım ya sana. Bira alsaydım, Dimitrakopulo alsaydım. Bizim köyden evlendirseydim seni. Delirmek için kurşun vızıltısına ihtiyaç duymaktan başka bir kusurun yok bence. Delirmek için hiç bir şeye ihtiyacımızın olmamasını kavrayamaman senin hatan değil yine de, yaratılış meselesi. Yanına çömelip de şarkı söyleyememek ise benim günahım.

Farkıma var GGK. Rüyanda gör beni. Çarşamba sabahları çalışmıyorsun, Perşembe saat 20:00’a kadar oradasın. Uzak yerde oturuyorsun. Cuma akşamları oradasın, Cumartesi sabahları ve Pazar sabahları da. Pazartesi ve salıların kaldı benim için bir tek gizem teşkil eden. Ah GGK, şöyleleyin bir ojenin rengini değiştirsen veya saçlarını kestirsen ya? Fark etsem ya bu değişikliği hemen o anda, çok yakışmış desem ya? Ne kibar çocuk desen içinden, hem samimi hem vefalı yani... Bir imtihan çeksen bana. Kalmam hiç bir dersinden. Güçlü kollarım var benim GGK, sen benim ruhumu kurtar ben senin bedenini kurtarayım. Nefis’i sorma bana n’olursun... Nefis benim kanserim, bölündükçe bölünen; kontrolümün dışında gelişen... Nefis benim inancım. Güzel yalanlar sahibi... Başka şeyler sor bana, Liechtenstein’ın başkentini sor mesela? Gör beni GGK, bana bak ve gör beni. Hayaletlerden korkmam ben, öncelerinle savaşmaktan keyif duyarım. Senede bir günü bana bırak sadece, ve bir şarkıcının ölüm günü sonrası sensiz çıkılacak bir yolculuk bağışla. Ses kayıtlarıma dokunma yeter.

GGK yerinde yoktu. Deli vardı. Kalktım, borcumu ödedim. Deli’ye “iyi akşamlar reis” patlattım, O da bana “eyvallah kardeşim” dedi. Gittim on tane taş plak aldım. Oza’ya oturdum. Sigara içtim. Nefis bir yerlerde sikişiyor olabilirdi. Üzüldüm, kahroldum. Dünya döndü, hayat aktı. Tarih çalışmam gerekiyordu.

Bir de şey var işte; bazen ölmek istiyorum.

Gracias A La Vida

2010-12-13T01:14:00.002+02:00

Benim adıma uzun sayılabilecek bir süredir bir şeyler yazmadığımı fark ettim. Bu, çoğunlukla yoğun olarak yazı yazdığım dönemlerin arkasından gelen bir nevi detoks süreci gibi bir şey sanırım benim için. Biraz artistik gözükmeye çalışan bir cümle oldu farkındayım. Sıkmayın canınızı, bu şekilde gitmeyecek yazı. Alengirli cümlelerden mürekkep yazıları bloga koymuyorum zaten uzun süredir. Her insan gibi sosyalleşmek, kendini anlatmak ve kendine sürekli olarak başkalarının düşündüklerini ne kadar önemsemediğini fısıldamana rağmen onlardan onay beklemek benim de ihtiyacım...

Günün anlam ve önemi şudur ki; bugün benim doğum, Oğuz Atay’ın da ölüm günü... Bu kadar... Oğuz Atay’ı dramatik sözlerle övecek değilim, ihtiyacı olduğunu sanmıyorum. Üç ihlas bir fatiha daha yararlı olabilir.

Ayrıca Kuzey Kıbrıs medyasına seslenmek istiyorum. Evet Girne Meydanı’nda gecenin üçünde çırılçıplak koşanlardan birisi benim. Ama kati surette halka panik saçtığımız suçlamasına katılmıyorum. Söylediğimiz şarkıların içerdiği argo ve pornografik seviyede cinsellik için de, “o şarkılar benim isyanımdı” açıklamasını yapar ve Sibel Kekilli hanım ablamıza selam çakarım. Bayıra Karşı güzel filmdi. Lan!?

Bir takım kurslara yazıldım ama bu bir takım kursların isimlerini şu an vermek istemiyorum. Hayır, Kama Sutra falan değil.

By the way; my dearest friends Jessica and Nicole, i want to thank you for your kind hospitality. Cheers.

Tabi ki hayatımla ilgili anlattığım bu kısacık şeyler bile sanırım insanlara aslında benim de sosyalleşebileceğimi göstermeye çalıştığımı anlatıyordur her iq seviyesi yeterli insana. İnsanın kendinin farkında olması ne acı... “İnsanın kendinin farkında olması ne acı” derken bile hala daha aslında kendi kendime hava atıyor olmam ne acı. “İnsanın kendinin farkında olması ne acı derken bile hala daha aslında kendi kendime hava atıyor olmam ne acı” derken bile insanlara “bakın çekinecek hiç bir şeyim yok, olduğum şeyin farkındayım ve ne düşündüğünüzü önemsemiyorum” mesajı vermek ne acı. İnsanın kendininöeraragh! Sıkıldım.

Emre Konuk, Selim Özel, Sinan Özel, Ömer Arısoy ve Şiva Alizade bana hayatımda ilk defa gerçekten diğer insanların sıklıkla yaptığı bir şekilde bir doğum günü atraksiyonu düzenlediler. Üstelik Şiva bana Maria Callas antolojisi de aldı. İtiraf ediyorum az kalsın ağlayacaktım. İyice karı kılıklı bir adam oldum zaten. Yabancı öğrencilerin gerçekten kötü bir müzik eşliğinde dans ettikleri, kadınların erkeklere oranla iki kat fazla ve herkesin sarhoş olduğu bir ortamda bile önceliğim çalan müziği değiştirmeyi düşünmek olabiliyorsa yaşlılık gerçeğini kabul etmek kaçınılmaz. Sayın Sinan Özel’in bu kıyağını bana kimse yapmamıştı oysa. Ama ben ne yaptım? Bütün gece boyunca en sıkı muhabbeti sanırım istemsizce devamlı laf soktuğum anası Arjantinli babası Türk lavukla ve bana kalem hediye eden eşcinsel elemanla kurdum. Eşcinsel demişken, bir sözüm de takım arkadaşlarıma. Bakın orospular, ben homofobik değilim. Homofobik bir insan olsam sizin önünüzde dal taşak soyunup duşa giremem. Ben sadece sizin üç erkek olarak bir duşa girdiğinizde birbirinizi sabunlayacak kadar samimiyet kurabileceğiniz bir adam değilim. Öyle bir samimiyet kontenjanına erkekleri almıyorum.

Dün beni evine alıp sığınak veren Selim’e ve temyiz kudretimi yitirdiğim anlarda her şeyimi emanet etmeyi default ayarlarım haline getirdiğim, beni Kafe Pi’nin ortasına işemekten alıkoyan Emre’ye tekrar teşekkürler. Selim ibnesi bardak çalmışsın, seni seviyorum.

Aslında hayatımda dramatik çok fazla şey var ey kendimi anlatmaya çalıştığım insanlar. Fakat Allah’ım yani bilemiyorum ki nasıl oluyor? Şimdi nasıl geçeceğim o makamdan bu makama? Siktir ediniz sevgili okuyucu... Muhtemelen kendime aslında içinde güzel ve zeki bir kadın tarafından iyileştirilmeyi bekleyen yaralı bir çocuk taşıyan, sarkastik bir deha görünümü vermeye çalışıyorum. Kaale almayınız.

Buraya kolonoskopik ilişkilerle ilgili bir şeyler karalayasım var ama halihazırda insanların zihinlerinin ücra köşelerine doğru yol alan imajımı ayakta tutma çabası gibi göstereceğinden korktuğum için yapmıyorum bunu. Düşünülüp üzerinde karar verilmiş sistematik bir şey falan zannedilir maazallah... So it’s a win-win for both sides...

Nefis de bana at kadar bir hediye aldığını iddia etti yaklaşık bir saat kadar önce. İnşallah anamı sikecek türden bir şey değildir. Bunu yapmayı hep başarıyor. Umut fakirin ekmeği...

Teşekkürler Trabzonspor! Bu sabah Sabiha Gökçen'de unuttuğum forma bavulunu almaktan dönerken arabanın camını açıp bordo diye bağırdığımda mavi diye kükreyen sevgili uşaklar, teşekkürler size. Bu sıralar gereken şekilde aktaramadığım libidinal enerjimden besleyecek kadar seviyorum seni bordo mavi sevdaluk!

Ve teşekkürler hayat! Bana gerçekten kaybedebileceğim bir şeyler kazanmama her zaman izin verdiğin için... Sizlere bu kutsal gecede bir rugby şarkısının son kıtasıyla veda ediyorum. Daha önceki doğumgünlerimden bir tanesinde bu aksiyonu Shine On You Crazy Diamond’la yapacak kadar kendisini önemli zanneden bir ademoğluydum. Bence biraz gelişme var.

Now i’m here all on my own; lonely, lonely
Now i’m here all on my own; i’m a lonely bear
What can i do all on my own; lonely, lonely
What can i do all on my own; i’m a wanker bear

I’M A WANKER BEAR, I’M A WANKER BEAR
EVERYTIME I’M ON MY OWN, I’M A WANKER BEAR!

Cheers mates!

Komiserim

2010-12-02T04:39:00.003+02:00

Merhaba,

Ben Batuhan Yıldız; 24 yaşındayım, entellektüel altyapıma güvenirim, kaliteli müzik dinlerim, kaliteli kitap okurum ve cipralex, cipram, seroxat veya lustral etkisi altında olmaksızın bir Behzat Ç. hayranıyım.

Oh amına koyayım ya... Dağılın şimdi.

Öleyazdım

2010-11-20T01:08:00.002+02:00

Neredeyim ben? Benim odam mı burası? Nasıl olur, ayaklarımın dibinde pencere var? Ters mi yatmışım? Sarhoş muymuşum? Bu ne oğlum elimde? Yeşil taşlardan örülü bir kolye... Hassiktir be, ulan hassiktir ya. Rüya değilmiş demek. Bir saniye abi, abi dur! Abi Allah Muhammed aşkına geri sar, beni bu sabahıma uyandır. Abi Allah aşkına... Ne olmuştu en son? En son tişört içinde yakılan sigaraya takmıştım. Ulan Allah benim belamı versin be! Allah belamı versin benim. Veriyor abi, rahat ol sen. Ne istedim ki? Peşimden koşulsun mu istedim? He canım, yaralandık işte ikimiz de gel artık mutlu olalım mı densin istedim? Karı gibi o yürümeler neydi öyle? Su getirin bana, Allah aşkına su getirin. Ağzıma sıçmışlar gibiyim. Öpüşmüştüm ben be, ulan Allah belamı versin benim. Yok edici değil bok edici bir ruhum varmış demek ki, bir insan bu kadar mı kıvıramaz hiç bir şeyi? Neyim sevilir ulan benim? Haksız mıyım peki Allah aşkına, sen konuş? Ben haksız mıyım? Yürüyemez miyim, üzülemez miyim olanlara? Haksız mıyım, orospu çocukluğuna mı yaptım her şeyimi? Her gün, ulan nasıl kötü olabilirim diye beynimi sikmiyorum ki ben. Üzülmüş, can evimden vurulmuş, anası sikilmiş olamaz mıyım? Abi gel al elimden şu kolyeyi n’olursun. Kötü oluyorum bu yatakta, yalnız. Saat kaç? Of tam zamanı, tam zamanı şimdi yabancı kucakların. Bu yüzden gösterildi bana rüyalar. Ara O’nu sen yine de. Ara abi, n’olur n’olmaz sen bir ara. Haksız mıyım peki kahrolmakta ulan, bir insan kahrolamaz mı be? Kahrolamaz mıyım ben, benim hakkım yok mu böyle şeylere? Gelme denilecek hal mi bu şimdi? Yok yok, kancık gibi davrandığından geldi bunlar başına. Sevmez oğlum kadınlar öyle tripleri. Olsana eskisi gibi, duracaksın dimdik vereceksin cevapları pat pat! Ne oğlum öyle ağlamalar, zırlamalar, küstüm gidiyorumculuklar... Ne salak adam oldun sen be? Yaşın ilerledikçe adam olacak diye bekliyoruz, herkesin senin üzerinde besili bir umudu var. İyice öküz oldun ulan. E hadi ara. Ara hadi O’nu. Açmadı mı? Açmaz oğlum. He açar açar, nah açar sana bir daha o telefonu. Duymamış mıdır, uyumuş mudur? Ara hadi oğlum bir daha, arasana. N’oldu? Meşgule mi attı? Uyuyor mudur? Ulan senin ben kafanı sikeyim be, kafanı. Siktir git su getir bana. Beyinim ben beyin, susuz kaldım. Ben sana daha ne diyeyim oğlum, anamı siktin sen benim. Bırak şu kolyeyi elinden be, bırak. Allah’ın dangalağı hiç de yakışmıyor eline. Bir mermi sürmüşlerdi tüfeğine, ıskaladın; geçmiş olsun. Haksız mıyım abi, Allah aşkına birisi de bana hak versin. Kahrolmakta nasıl bir haklılık aranır Allah aşkına? Kahroldum işte, n’apayım? Dayanamadım, kaldıramadım, gözümün önüne geldi resimler. Ayakta duramadıysam duramadım, n’apayım? Yürüyüp gittiysem, yalnızlığıma gittiğimi bilmediğimden; yol boyu arkadan gelecek hızlı adımlar duymak istemekten. Kaç kere koşulacak oğlum senin ardından lan? Lan sen ne kadar gerizekalı bir adamsın? Fevri davrana davrana anasını siktin attın yepyeni hayatının be... Anasını siktin!

Uyanık

2010-11-06T01:07:00.003+02:00

“Körlenesice!”

Ansızın sokağın tüm o alışıldık seslerinin; serçe ve sığırcıkların ötüşlerinin, yokuş aşağı giden rulmanlı arabalar ve rugan ayakkabıların seri tıkırtısının, çocukların oyunbaz bağırışlarının üzerine sürpriz bir savaş ilanı gibi indi Hatçe’nin haykırışı. Eski Toptaşı Caddesi’nin tüm sesleri ta ki Hayrettin Bey ve Hayriye Hanım’ın evlerinin basamaklarından birer ikişer atlayarak ve bir tavşan bir tazıdan nasıl kaçarsa öyle koşarak çitlembik ağacının yolunu tutan, çırpı bacaklı, tıfıl kız görünene kadar vokal bir Pearl Harbor yaşadılar,. Demek Tülay’dı bu. O halde sorun yok demekti. Rutin bir dayak ya da rutin bir kaçış hikayesi daha yaşanacaktı en fazla mahallenin tarihinde. Serçe ve sığırcıklar da farkına vardılar durumun ve devam ettiler ötüşlerine. Mahallenin diğer sesleri de onların peşi sıra işlerine koyuldular.

Yolun sonundaydı çitlembik ağacı. Kurtarıcı çitlembik. Ağaçların mesihi. Bir aziz, bir evliya; çocukların koruyucusu ve eğlencesi Hazreti Çitlembik! Tohumlarıyla patlangoç oynayabilmeniz yetmezmiş gibi bir de ince, esnek ve en fazla bir çocuğa müsamaha gösterebilecek o anaç dallarıyla sizi bir anne dayağından kurtarabilecek tek canlı olma özelliğine de sahipti. Yine mi haylazlık yaptın? Ağabeyini sobaya mı yapıştırdın? Birinin annesinden şikayet mi geldi? Öyleyse koş küçük Tülay. Çitlembiğin anaç kollarına koş. Annen Hatçe bir köylü kızı, bir ağa kızı, bir Kazako. Erik seni kurtarmaz; dut da öyle ve kayısılar da. İncir desen zaten uğursuz, üstünden düşen iflah olmaz. Hatçe bir çoban, nacağı kullandığı kadar ileri seviyede kullanabilir terliği ve hortumu da. Silahların menzilinden çık o çırpı bacaklarınla, sümüğünü sil ve en uzun koşuna başla. Ağabey ve anne zulmüne karşı açılmış soluk renkli bir isyan bayrağısın sen, çitlembiğin o devrimci gönderine çekil yine.

“Gözü kör olmayasıca, gel kız buraya!”

Hayra alametti bu cümle. Demek Hatçe uzakta kalmış, yakalama umudunu yitirmişti. Zafere kaçış başarılı olmuş, annesi artık korkutma ve caydırma kozlarını oynamaya başlamıştı. Deneyimli bir gerillaydı Tülay, emperyal güçlerin bu propagandalarıyla cayacak kız değildi. Pışık! Oraya gelecekti öyle mi? Neden, sokak ortasında yiyeceği sıkı dayak için mi? Can acısı sorun değildi ancak mahallenin diğer veletlerinin gözündeki itibarı ne olacaktı? Onların önünde kaybederek devrime ihanet edemezdi, etmeyecekti. Söz konusu annesi bile olsa karizmasını çizdiremezdi. Bir çırpıda yetişti hedefine ve bir kedi gibi tırmanıverdi çitlembiğe. Ulu önder çitlembik! Çocukların koruyucusu; açtığın yolda, gösterdiğin hedefe... Saçmalıyordu şüphesiz. Ama Hatçe saçmalamazdı. Onun ve masmavi gözlerinin şakası olmazdı hiç. Ve terliğinin de...

“Iğzını bilmemn’aptığımın kızı! İn aşağı!”

Ağacın gövdesinin önünde duruyordu Hatçe. Hatçe ve onun çakır, çakmak çakmak mavi gözleri. Ekseriyetle öfkeli, ağa acımasızlığıyla bakan gözleri. Anneliği nereye gizliyordu o gözlerde? Zaman zaman ortaya çıkardığı ve insanı şefkatli bir huzurla teskin eden analık şimdi gözlerinin neresindeydi? Kafası karışırdı Tülay’ın böyle zamanlarda, çocuk aklı kolay anlam veremezdi bu işe. Ağabeyi Erol’la yaşadığı hemen her çatışmada Erol küsüp köprüaltı çocuğu olmasın diye o gözlerin öfkesini neden hep kendisi çekerdi? Bir yandan bunları düşünürken, şık bir eskivle kurtuldu aynı zamanda fırlatılan terlikten. Çocuk oyuncağıydı bu iş onun için. Defalarca yapmıştı. Annesinin bu zarif ağaca tırmanamayacağını, babası işten gelene kadar en güvende olacağı yerin burası olduğunu defalarca tecrübe etmişti. Yüce çitlembik! Ruhumuzu koru, bize doğru yolu göster. Bu arada Erol’u da ara sıra üzerinden atarsan fena olmaz hani? Ne dersin bu işe? Gerçi o zaten o koca göbeği ve miskin ruhuyla üzerine çıkmayı pek denemez ama... Kıkırdadı Tülay.

“Ömür törpüsüsün!”

İşte bu bir ateşkes ilanıydı. Hatçe Terlikli Kuvvetleri saldırının anlamsızlığını kavramış ve eve dönüş yolunu tutacak demekti bu. Düşman Sakarya ırmağının batısına çekiliyordu işte. Tarihte eşi benzeri olmayan bir zafer, Mudanya Mütarekesi’yle kıyaslanabilecek askeri temelli diplomatik bir başarı... Yine de tedbirli olmakta fayda vardı. Annesi içeri girdi diye öyle hemen aşağı inmek olmazdı. Bittecrübe sabitti bu durum. Her an sürpriz bir saldırının hedefi olunabilirdi. Uyanık ol! Uyanıklık Tülay’ın en çok bel bağladığı özelliğiydi. Zaten babasının da gelmesine iki saat kadar kalmıştı. Neydi ki iki saat? Su misali geçerdi zaman çitlembiğin tepesinde. Öyle şeyler vardı ki düşünecek, kurulacak öyle hayaller vardı ki... “Oh” dedi, sarıldı zayıf kollarıyla çitlembiğe. En iyi arkadaşımsın çitlembik, güzel çitlembiğim benim. Fenerbahçe kadar seviyorum seni...

Ve iki küsür saatin sonunda gözüktü babası yokuşun dibinde. Bir okyanus aşırı yolculuk sonunda karayı gören tayfalar gibi sevindi Tülay. Saçlarında, kirpiklerinde tuz lekeleri oluşmuş gibi sevindi. İşte babası geliyordu sonunda; elinde balık poşeti ve başındaki kasketiyle gerçek kurtarıcı yoldaydı. Süvariler! İbrahim, parke ustası... Ama ne usta, ustaların ustası! Kızının pısırık prensi. Aslında O da çekinirdi Hatçe’den. Kaç kere görmüştü Tülay babasını bir kavgadan sonra yorganı üzerine çekmiş ağlarken. İçindeki isyancı kaldıramıyordu bu görüntüyü, kabul edemiyordu. Hemen giderdi yanına babasının, O’nun o usta ellerini tutardı. Zaten renkli gözlerinin haricinde daha çok babasına benzerdi. Bu yüzden mi annesi hep “kalak burun, epsik dudak, şabla göz” diye seslenirdi kendisine? Babasına benzediği için mi? Bilmiyordu...

Usul usul indi ağaçtan, temkinlice babasına doğru seyirtti. Tedbir, takdiri bozarmış derler; yine de eve doğru bir bakış atmakta fayda vardı. Tuttu babasının elini, O’nun o usta ellerine dokundu. İbrahim anlamıştı olup biteni, yine bir savaşın ortasında kaldığını ve kendisine Milletler Cemiyeti rolü biçildiğini. “Hıh hıh” diye güldü, severdi kızının yaramazlıklarını.

“Yine n’aptın bakalım?”

“Hiç baba, vallahi hiç”

“Hıh hıh hıh” diye gırtlağının derinliklerinden güldü İbrahim. Avuçlarına yapışmış Tülay ve bir kilo istavritle yaklaştı eve. Hatçe’nin ikinci kocasıydı. Ne babası ne de kendisi zengin değildi ve Hatçe bir ağa kızıydı. Aşıktı karısına. İstemeye gittikleri zamanı hatırlardı sık sık. Parke döşerken, tiner ve vernik kokularının arasında sık sık hatırına gelirdi. Güldürürdü O’nu. Nasıl da geçirmişti ayağına en fiyakalı çizmelerini... En güzel gömleğini, en klas kasketini giyip gitmişti evlerine. Kendi annesi gibiydi Hatçe; güçlü, anaç... Sırtına nacağı vurduğu gibi dağ tepe demeden camışların peşinden koşacak gibiydi. Hoş, gönlü Lıklık Ahmet diye süslü herifin tekindeydi ama İbrahim de çalışkan adamdı; dürüsttü, mertti. Üstelik parke ustalarının da kralıydı. Verdiler Hatçe’yi İbrahim’e, Hatçe de itiraz etmedi. Ağa soyuna özgü ağırbaşlılık ve vakarla karşıladı durumu. Evi ve kocası için çalıştı yıllarca, çocuklar verdi. Yine de sıklıkla tartışırlardı ikisi. Sıklıkla üzülürdü İbrahim. Ama ne olursa olsun O yanındayken Tülay annesinden dayak yemezdi. İbrahim, duygusal reisiydi evinin.

Tek oda, ortak mutfak ve banyodan müteşekkil olan; müstakil bir evin kendilerine kiralanan kısmına girdiler birlikte. Tülay babasının yanında, yanıngıç yanıngıç odanın yolunu tuttu. Annesiyle sert bir bakışma yaşadıysa da güvende olduğunu bilerek atlattı zor bir günü daha.

İşte bu şekilde akıp giden; yanık odun ve türlü yemeklerle tütsülü, oyunlarla dolu Üsküdar günlerinin birinde bu sefer annesinin elini tutarak arşınlıyordu sokakları Tülay. Tuhafiyeden alınan çorap ve yün, züccaciyeden altılı bir paşabahçe bardak seti ve kısa bir gezinti. Eğer şanslı günündeyse annesi bir top da dondurma alacak demekti. Ama bugün o günlerden birisi değildi işte. Tatlı sert bir çekiştirmeyle uzaklaştırıldı dondurma tezgahından. Israrcı bir çocuk değildi, kaderine razı olup peşi sıra yürümeye devam etti.

Hatçe açık sarı, desenli ve yakası açık bahar elbisesini giymişti o gün. Başını şık bir eşarpla bağlayıp çıkmıştı sokağa. Görülesi bir manzaraydı doğrusu. Bembeyaz bir ten, çakır mavi gözler ve kuzgun karası saçlarıyla nefis bir kadındı. Her şeyi, her yeriyle olması gerektiği gibiydi. Tülay bile anlayabiliyordu bunu, beş yaşın bile aklına hitap edebileceği bir güzellik, bir nefaset. Zaten o güzellikle aşık etmişti kendisine daha İstanbul’a gelmeden önce köyünde görevli olan hakimi. Ve adamcağızı yine köylülüğünün bilinciyle reddetmişti. Farklı dünyaların insanlarıydılar.

Dondurma tezgahında uğradığı bozgunu çoktan unutmuş bir şekilde Tülay annesinin avucunun, odun kokan Üsküdar sokaklarının ve yüzünü göstermeye başlayan mart güneşinin tadını çıkarmakla meşguldü Manav Hasan’ın dükkanına geldiklerinde. Çok sıkı pazarlıkçıydı annesi, pazara gittiğinde bile iki tur atmadan bir şey almazdı. Keyifliydi doğrusu O’nu izlemek. Bir domates uzmanı, salatalık eksperi; manav bilirkişisi Hatçe! Esas duruşta beklemeli tüm manavlar ve hatta kasaplar da! Domateslerin tazelik ve fiyatını asla kül yutmaz ses tonuyla sorguladı. Aslında cevaptan memnun olsa da tatmin olmamışlığın yüz ifadesini takındı suratına ve seçmeye başladı. Bir kilodan biraz fazla çekti domatesler. Gülümsedi Manav Hasan; “ziyanı yok abla” dedi, “bu da bizden olsun.”

Dönüşte evlerinin bulunduğu yokuşa geldiğinde yüzü asıktı Tülay’ın. Bir anlığına düşündü, hani geçen sene nasıl da fazla parkelerden kızak yapmıştı babası? Dümdüz ahşap nasıl da kaymış gitmişti yokuşta, herkesinkini yaya bırakmıştı. Ve sonra babasının kızağı tekrar yukarı taşıyışını hatırladı. O’nun o usta elleriyle tutuşunu kızağı... Gülümseyecek gibi oldu ama ansızın düştü yine suratı. Öfkelendi Hatçe bu işe. Dondurma almadığı için yapılacak iş miydi şimdi bu surat asışlar? Ne zorlukla kazanılıyordu o para. Ne zorluklarla bulunuyordu alışveriş yapılacak o zaman. Menderes asılalı beş sene olmuştu, hala çalkalanıyordu ülke. Kıbrıs vardı, bir de ısınma derdi. Devlet dairelerinde, gıda yardımlarında kuyruklar ve köyde bekleyen fındıklar. Komünistler çıkmıştı bir de, dinsiz adamlar... Dondurma! Neydi ki dondurma? O mavi acımasızlığını takındı gözlerine, hızlıca çıktı yokuşu. Açtı evin kapısını, mutfağa girdi. Tülay da peşi sıra takip etti O’nu gözlerini üzerinden ayırmaksızın. Kısa bir sinir harbi yaşandı mutfakta. Neden sonra döndü Hatçe kızına;

“Dolaşma ayak altında, ne bakıyorsun; çık dışarı!” dedi öfkeyle.

“Bir daha o elbiseni giymeni istemiyorum” diye cevap verdi Tülay. İncecik kaşlarını çatmış, titreyen dudaklarının arasından dökmüştü bu sözleri. “İstemiyorum çünkü sen eğilince Manav Hasan hep memelerine bakıyor!”

Beyninden vurulmuşa döndü Hatçe. Ağzı yarım aralık bakakaldı. Olabilir miydi böyle bir şey? Üstelik kızı yalancılığıyla da tanınmazdı. Tamam yaramazdı, kavgacıydı, dik kafalıydı biraz ama yalan söylediği pek görülmemişti. Ama çocuk aklı işte, öyle olduğunu sanmış da olabilirdi neticede. Peki ya İbrahim’in kulağına giderse? O zaman doğruluğuna çok da bakılmazdı. Kimse yaralanmasa da büyük rezillik çıkardı. Kazakolar’ın Hatçe öyle mi? Demek manavın biriyle ha? Köyde duyulursa? Ağa kızıydı, olacak iş değildi. Kontrolü altına almalıydı durumu. İyi bir kadından bekleneceği gibi kocasını belaya bulaştırmadan ailesini koruyarak halletmeliydi bu işi. Aniden çattı kaşlarını;

“Hadi oradan” dedi, “bacak kadar bok! Saçmalıyorsun, bir daha böyle konuştuğunu duymayayım!”

Ve döndü önüne, kafasında binbir düşünceyle hazırlamaya girişti kapuskayı. Tülay da süklüm püklüm gitti odasına. Aradan geçen yarım saat tüm olanları unutmasına ve mahallede oynamaya dönmesine yetti de arttı bile. Ta ki yine rutin kaçışlar ve mahallede karizma çizilmesin diye sessiz yenen dayaklarla geçen bir haftanın sonrasına kadar.

Yine bir alışveriş günü gelip çatmıştı. Açık sarı, desenli, yakası açık elbise çıktı tekrar ortaya. Saçlarını taradı Hatçe, eşarbını bağladı usulca. Taktı kızını koluna, yokuş aşağı Üsküdar yolunu tuttular. Tülay’ın canı sıkkındı bu işe. Sevmiyordu o elbiseyi. Çok basmıyordu aklı büyüklerin dünyasına ama yine de annesinin memelerinin babasının dünyasına ait olduğunu hissediyordu içten içe. Büyük parke ustası İbrahim’in hakkıydı onlar, en güzel kızakları yapan o güzel gülüşlü adamın hakkıydı. Üstelik bu sefer ilk olarak manava uğramışlardı. Neler oluyordu? Çattı incecik kaşlarını Tülay, çırpı kollarını bağladı önünde.

Hatçe klasik domates sorgulamasına girişti. Aldığı cevabı çok da önemsemedi bu sefer. Eğildi domateslerin üzerine. Öfkeleniyordu Tülay. Neden sonra bir anda göz göze geldi annesi Manav Hasan’la. Bir hışımla doğruldu. Tek gözüyle kesmişti Hatçe Hasan’ı alışveriş sırasında. Cevabını almış ve kızına da hak vermişti.

“Tart” dedi sertçe Hasan’a. Hasan kulaklarına kadar kırmızıydı şimdi. Bir kilodan yine biraz daha fazla gelmişti domates.

“Bizden olsun abla” diye mırıldanacak oldu Hasan.

“İstemez” diye kestirip attı Hatçe. Seçtiği domateslerden bir tanesini sertçe attı serginin üzerine, parasının üzerini aldı ve yola koyuldu.

Tuhafiyeden alınan bir çile yün, şarküteriden tuzlu ve yağlı beyaz peynir, bir demet roka ve uğranılan bir kunduracıdan sonra kısa bir gezinti yaptılar birlikte. Dondurma tezgahında kısa bir mola verdiler. İki top kaymaklı dondurma aldı Hatçe Tülay’a. Çakır gözlerine o sıcak mavi şefkatini takındı ve kızına döndü;

“Sen hep böyle akıllı, uyanık ol tamam mı?” dedi. Kafasını salladı Tülay, anlamıştı bir şeyleri yoluna koyduğunu. Babasının kızıydı işte; kalak burunluydu, epsik dudaklıydı, şabla gözlüydü. Ama babasının kızıydı. Manav Hasan’ı alt ettiğini biliyordu artık. Sıktı annesinin elini. Başını yasladı koluna ve Eski Toptaşı Caddesi’ni tırmanmaya başladılar. Yol boyunca babasını ve kızağını düşündü. Bir sonraki kış kimbilir nasıl kayacaklardı tekrar. Herkesi geçeceklerdi. Babasının usta ellerinin önünde kimse duramazdı ne de olsa.

Yokuşun sonunda çitlembiğe de çıtlattı bu hayalini. Tatlı bir Üsküdar lodosunun da etkisiyle hafifçe eğilerek onayladı onu çitlembik.

_____________________________________________

Uzun süredir blog yerine tekrar defterime yazmaya başlamıştım. Ancak burayı da çok fazla ihmal etmemek adına, anneme yazdığım bu doğum günü hediyesini buraya da koymaya karar verdim. Blogun ve aslında benim genel üslubuma pek benzemese de yine de okunabilir olduğunu düşünüyorum.

Ticaret Viski Dağlar Ve Diğerleri

2010-06-21T10:36:00.003+03:00

Saat 14:00 itibariyle girecek olduğum Ticaret Hukuku sınavına tam olarak çalışabildiğim söylenemez. 50 alabilecek kapasiteye sahip olmadığımı düşünüyorum. Epey heyecanlandığım ve bu heyecanın çalışma kapasitemin canına okuduğu bu sınav hazırlık sürecinde kalp çarpıntımı yenmek amacıyla demin kafaya diktiğim viski de bütün gerginliğimi aldı götürdü. Bu kadar az gerginlikle de herhangi bir başarı elde edebileceğimi zannetmiyorum; çünkü ruhum başarı konularında gerginliklerden, çatışmalardan ve meydan okumalardan beslenen bir yapıya sahip.

Şu ana kadar verdiğim 19 ders bana yeter gibi geliyor. Sanırım beynimin sınırı 19-20 dersmiş. An itibariyle hayatımda sadece bir kere görmüş olduğum Bolkarlar aklımdan çıkmıyor. Sevgili kuzenim Fatih'in tüm hödüklüğüme rağmen inatla anlatmaya çalıştığı kızılçam - karaçam ayrımı, sedir ağaçlarının kozalaklarını toplayan Yörükler, Namrun'da yediğim karsambaç artık önceliğim haline geldi. Yarı Çerkes, yarı Yörük kimliğimin damarlarıma zerk ettiği dağlı kanının aktif hale gelmesiyle; kubbe sikime, minare götüme felsefesini benimseyerek gireceğim bu son sınavdan sonra kendimi Allah'a havale ediyorum.

Çocukluk arkadaşım olan Tarih'le yaşadığım fırtınalı aşk, 16-17 yaşlarımda Tarih'in ÖSS sebebiyle bizim mahallemizden taşınmasıyla bir duraklama devrine girmişti. 14 yaşımdan beri güzelliğinin farkında olduğum fakat fazlasıyla soğuk gözüken Hukuk'la, biraz da ailemin ısrarıyla 18 yaşımda evlendim. Hukuk afilli karıydı ama yatakta soğuktu. Unsurlarına ayıra ayıra, gerek karineler gerekse iyi niyet kuralları çerçevesinde sikiştik biraz. Bir türlü çocuğumuz olmadı, kan uyuşmazlığımız var. Bana kattığı pek çok harika özellik için ona teşekkürlerimi sunuyorum ancak o daha iyilerine layık bir kadın. Bu süreç zarfında çocukluk aşkımdan bir türlü kopamadım. Otellerde motellerde, bastım 100 €'u seviştim gerektiğinde. Tarih harika bir kadındı. Bu sene açtığım boşanma davası şu ana kadar 24 uyuşmazlığın 19'unun lehime çözümlenmesiyle sonuçlansa da boşanma kararının önümüzdeki seneye ertelendiği artık aşikar. Hakim ayrılık kararı veriyor. Ben bu ayrılık kararı boyunca, Tarih'le sevişmeye devam edeceğim. Arada aile konutuma gidip bir iki posta Hukuk'a karşı da kocalık görevimi yerine getireceğim şüphesiz ki. Tarih bunu anlayışla karşılayacaktır.

Bu senenin sonunda "i fought the law"u Dead Kennedys yorumuyla "i fought the law and i won" şeklinde söylemeyi umuyordum ancak The Clash'e geri dönüyor ve "i fought the law and the law won" şeklinde söylüyorum.

Büyük konuşmaya bayılıyorum, büyük konuşmayı çok seviyorum. Göt olma korkusu olmadan, sokak köpeği gibi ağzımda salyalarım ve sarkan dilimle oradan oraya koşturmaya bayılıyorum. Göt olma korkusu, "el alem ne der" korkusu adamın anasını siker.

Tanrı bana hak ettiğimden çok daha fazla yardım etti, ona da binlerce teşekkür...

Bitime bir hafta kala, üstelik de zamanım ve fırsatım varken çektiğim bu teslim bayrağının hayırlara vesile olmasını umuyorum. Gücüm tükenmedi ancak isteğim yok artık. Son bir kaç gündür bir kafeste hissediyorum kendimi, öyle ki hırsımdan ağlayacak isteğimin olduğu o günleri özleyecek kadar bile isteğim kalmadı.

Kafes kötü bir şeydir. Çevremdeki herkes evleniyor. İlk gördüğüm amın sahibi daha dün evlendi. Öyle ki kına gecesinde çalınan "yüksek yüksek tepelere" yüzünden milyonlarca koca götlü kadın milyonlarca dedikodu malzemesi buluyorlar. Herkes bir şekilde kendi etik değerlerinde geberiyor, şişmanlıyor, patlıyor, çürüyor. Kafes kötü bir şeydir. Geçenlerde hatırladım kafesi. Kaçtığım şeyin ne olduğunu hatırladım. Üzerine koştuğum şeyi ise git gide daha çok sevdim.

Ahlaksızım. Ahlaksızlığımı çok seviyorum.

Benim meskenim, dağlardır dağlar...

Özet

2010-05-19T17:54:00.003+03:00

Medeni usul beni dövdü... Yarın da idare dövecek gibi gözüküyor. Odada uçan sinekle dertleştim, sallamadı puşt. Öldüremem de sinek, açtım camı siktir oldu gitti.

İktisatı verdim sonunda. Arada bir güzel şeyler de olmalı.

Bir kaç şey karaladım, bunlardan birisi bir mektup. Yakında postalayacağım. Beklentileri karşılayacağını hiç zannetmiyorum gerçi.

Bukowski'yle ilgili, bilenler bilir, Born Into This isimli bir belgesel vardı. "The Shower" isimli şiirini okurken ağlamaya başlamıştı bir anda. Koskoca adam, koskoca şiir... Benim de çok sevdiğim bir şiiriydi, artık daha da çok seviyorum. Bu bloğa günlük formatında yazdığım ilk yazı bu ve yazıyı o güzel şiirle bitirmeye karar verdim.

we like to shower afterwards
(I like the water hotter than she)
and her face is always soft and peaceful
and she'll watch me first
spread the soap over my balls
lift the balls
squeeze them,
then wash the cock:
"hey, this thing is still hard!"
then get all the hair down there,-
the belly, the back, the neck, the legs,
I grin grin grin,
and then I wash her. . .
first the cunt, I
stand behind her, my cock in the cheeks of her ass
I gently soap up the cunt hairs,
wash there with a soothing motion,
I linger perhaps longer than necessary,
then I get the backs of the legs, the ass,
the back, the neck, I turn her, kiss her,
soap up the breasts, get them and the belly, the neck,
the fronts of the legs, the ankles, the feet,
and then the cunt, once more, for luck. . .
another kiss, and she gets out first,
toweling, sometimes singing while I stay in
turn the water on hotter
feeling the good times of love's miracle
I then get out. . .
it is usually mid-afternoon and quiet,
and getting dressed we talk about what else
there might be to do,
but being together solves most of it
for as long as those things stay solved
in the history of women and
man, it's different for each-
for me, it's splendid enough to remember
past the memories of pain and defeat and unhappiness:
when you take it away
do it slowly and easily
make it as if I were dying in my sleep instead of in
my life, amen.

Charles Bukowski

Çok Seneler Geçti

2010-05-18T18:28:00.004+03:00

Kadehin birinde, en demlisinden bir gece eskirken kalktım; camdan baktım. Yıldız mı ulan bunlar? Bu mu yıldız? Döndüm kadehe baktım, bu mu gece?

Taa gayrimüslimler hicreti tarihinde bir kum mudur nedir bir şey geldi avucuma. Bir parlak gece geldi; ağzım yüzüm kurumuş... Yıldızlar geldi, falan geldi, fıstık geldi… İskele gibi olmuş saçlarım, dibi terlemiş.

Beş parmaklı aynama baktım. Tokat yemiş gibi oldum da yüzüm kızardı. Kadehteki geceden mi, utancımdan mı, kitaplık camına asılı kadim sevgilinin resminden mi anlamadım… Ama bir şekilde sevdiğinden böyle insan… Utançtır o utanç… Ama o utancı seviyor işte. Ne o öyle yaşamak, günahsız gibi…

Bir kadehte demlisinden bir gece eskirken, suratıma baktım. Jilet kesmiş boynumu, kadeh çatlağı gibiymişim. Surat mı lan bu? Bu mu yani meçhul fiillerin faili? Yuh dedim yazıklar olsun, ayı! Döndüm kadehe baktım, ulan delireceğim bu nasıl gece? Gece görmesek anlayacağız. Yakamozun olmadığı yerde, yıldıza “vay be” derlermiş. Hem siz hiç yakamoz şehadetinde öpüştünüz mü?

Hop demeye kalmadan terlik gidiverdi, ayaklar kaldı mı sana çırılçıplak. Allah’ın emri artık bana yaşamak. Ulan dedim bir kaşıntı var böğrümde, kalbimmiş. Oğlum dedim yürek, bozma manzaramı şimdi. Çırılçıplak ayak var diyorum, delirmişsin sen… Delirmişti resmen; mazotu da yerinde pezevengin, iyi mi? Allegretto atıyor, ibneye bak!

Camdan baktım, ulan bu yıldızlar onlarsa canım çıksın. Sonra aldım kadehi elime, yer misin yemez misin… “Eskisene ulan itoğlu” dedim içindekine. Eski de bit bir an önce…

Ne biçim surat ulan bu? Günahsız gibi… Tövbe estağfirullah, gece gece…

Cevap Gelmeyen Mektuplara Cevaplar No: 1

2010-04-26T03:27:00.005+03:00

Neden bizim gözlerimize şarkılar yazmıyorlar Nefis? Neden mavi gözler gökten, denizden geçilmiyor; neden yeşil gözler övülüyor bu kadar? Neden toprağa benzetilmiyor bizim gözlerimiz? Neden reklamlarda Atatürk’e soru soran çocuklar bu kadar mavi? Gözlerimizin nesi var Nefis? Maviş-sevicilere mezarları, çürüyen sevişme organlarını mı hatırlıyoruz prematüre olarak? Ağaçların neden yapraklarını, çiçeklerini ve meyvalarını seviyorlar bu kadar? Aşkları neden ürünlere her zaman? Gözlerimizin rengini aldığı bütün ağaç gövdelerine bir şeyler kazıyorlar; ürünlere olan aşklarını, adlarını, tuttukları takımları kazıyorlar... Gözlerimizin renginin nesi var Nefis, Allah aşkına söyle? Buğday tenlerimizin nesi var? Saman kağıt rengi tenlerimizin nesi var? Kurşun kalemleriyle kirletmeyeceklermiş gibi övüyorlar beyaz tenleri... Bazı şiirler çok boktan oluyor Nefis, deliriyorum.

Sert sigaraların boku mu çıkmış Nefis? Neden annem ultra-süper-mega light içiyor sigarasını ve ben nasıl bir gerizekalı olarak unuttum bir paket kendime almayı? Acil durum içkilerimi kimler içmiş ve asidi kaçmış Marmara Gold’a mahkum ediyorlar beni gecenin bu saatinde? Bir litre bira mı olur Allah aşkına? Delirmiş insanlar.

Neredesin Nefis? Öpüşüyor musun Güney’de bir yerlerde? Sorun olduğundan değil, sadece taşaklarımı patlatıp intihar edeceğim sanırım birazdan. Şaka yaptım Nefis, biliyorsun. Kendim kadar seviyorum en az taşaklarımı... Taşaklarım demişken, selamları var sana. Bir ara bir şeyler yapalım diyorlar. Ne münasebetsiz şeyler şu taşaklar. Aksi gibi söylemesi de keyifli kerataların. Taşak! Keyfim yerine geldi vallahi Nefis, gidip bir tane daha ultra-süper-mega light sigara içeceğim sanırım. Diş doktorum dişlerimi çok övdü Nefis. Nazik bir şekilde biraz kocabaş olduğumdan ama kemik yapımın sağlamlığından dem vurdu biliyor musun? Yalnız sinirleri biraz uzunmuş, aslında dişlerim biraz uzunmuş komple. Normalin 1,5 katı kadar anestezi yaptı sanırım, ağzımı yedim. Ama birazcık. Dişlerini fırçalıyorsun sanırım dedi, yılda on kere falan dedim. Çok sevdi dişlerimi, aferin dişlerine ama sen de biraz fırçalamalısın dedi. Ben de gittim diş fırçası aldım, dişlerim beni övdürdüler o yüzden fırçalanmayı hak ettiler diye düşündüm.

Bugün iki kez kahve içtim ve uykusuzum birazcık. Acil durum içkilerimi birilerinin içtiğinden bahsetmiş miydim? Sanırım bahsetmişim. Bu çok adice bir hareketti Nefis. Sert sigaraların boku çıkmış gibi olağanüstü-ultra-süper-mega light sigaralardan içmek zorundayım. Bunlar da öldürüyor oysa. Her sik öldürüyor zaten. Mesela çok sevişirsen veya az sevişirsen belli hastalık yüzdelerin artıyor. Bunu bir yerde okumuştum. Sanki kararında sevişmek mümkünmüş gibi. Mesela sen çok güzelsin. Taşaklarım da onaylıyor bunu. Dedim ya münasebetsiz şeyler şu taşaklar. İyi ki senin yok bence. Olsaydı bu ilişki yürümezdi çünkü. Senin memelerin de bana bir şeyler söylediler mi? Neredesin ki sen? Güney’de bir yerlerde tombiş kılıklı adamlardan uzak tut memelerini. Sen çok güzelsin, yakışıklı adamlara layıksın. Yakışıklı demişken saçlarımı kestirdim biliyor musun? Beğendiler ya da beğenmiş numarası yaptılar. Ama bence beğendiler, ben beğendim. Trabzonspor formam var üstünde, arkasında Yattara yazıyor. Memelerini Yattara’dan uzak tutmalısın, üzerime bir zenciyi kaldıracak pozisyonum yok. Yoksa bağırarak kulak zarımı patlatır ve intihar ederim. Şaka şaka etmem, ben kulaklarımı çok seviyorum. Ama sen yine de Yattara’dan uzak dur, karaktersiz bir adam o. Sürekli sakatlanıyor. Oysa bir de bana bak, domuz gibiyim alimallah.

Neden bizim gözlerimize şarkılar yazmıyorlar Nefis? Amına koyayım ben böyle işin. Olağanüstü-ultra-süper-mega-fantastik light sigaramı yaktım şimdi. Sert sigaraların boku çıkmış gibi. Benim neden bir albayım yok dersin? Çünkü ben hiyerarşide altta kalmayı kaldıramıyorum. Neyse ki her zaman karşımda dimdik, hazırolda bekleyen organlara sahibim; o manyak aktör gibi ayaklarımdan dayak yemiyorum ben. Benzemiyorum ben ona, o kaybetmiş, ölmüş, ölü o ölü ölü...

Senin gözlerin çok güzel, başkası aksini söylerse haber ver; taşaklarımla gelip o adama estetik dersi verebilirim senin için. Neyse, Güney’de bir yerlerde memelerin ve dudakların ve gözlerin ve avuç içlerin ve baldırların ve göbek deliğin ve koltuk altların umarım yalnızdır. Sorun olduğundan değil Nefis, sadece her an çok kuvvetli bir nefes alıp ciğerlerimi patlatmak suretiyle intihar edebilirim. Şaka yaptım be aman, etmem ki. Ciğerlerimi çok seviyorum yoksa götüme mi sokayım sigarayı? Ne biçim sigaraysa bu, saman gibi... Ciğerlerimin sana selamı var, kokun yanımızda olmadığı için onları artık tütünle asfaltlıyorum. Hayat çok acımasız. Çok yalnızım Nefis. Neyse çok yazdı artık kapatmam lazım. O Güney’in ben amına koyayım.

Seni her zaman seven,

Ben

Shir ha-Shirim

2009-08-30T04:01:00.008+03:00

"Bu kitabı çok seviyorum" dedi Nefis. Dünya'nın diğer harikalarını işlerinden istifa ettirecek güzellikte bir vadi vardı sırtında. Bazı insanlar ona omurga diyorlardı ama bu başka bir şeydi gerçekten. Muazzamdı. Ayrıca Dünya'nın bu harikası yaşıyordu da, içine bir firavun ya da bir satrap falan gömülü değildi; yalnızca günaşırı ben gömülüp sonra tekrar doğuyordum. Lazarus'tan öte birisiydim onunla, Maşiyah'tım. Hemen her şeyimiz törenseldi ve o kalan son Babilli rahibeydi. Ruhunu İştar'a satarak binlerce yıldır varlığını sürdürebilmiş olma ihtimalini düşünüyordum. Beni rahatsız etmedi doğrusu. Binlerce yılın üstünden geçiyordum ve bence bir sorun yoktu. "Ha ha, bu Büyük İskender'e gitsin ve bu Nemrut'a, Afrodit'e, Lat'a ve Uzza'ya gitsin..." Onu seviyordum. Benim yarattığım dünyalar harikası bir golem gibiydi ve konuşabiliyordu. Onu gördüğüm günden beri ağzından çıkan her laf Neşideler Neşidesi'nden çıkmışa benziyordu. Bilirsin işte ilahi sikiş demek istediğim. Basitçe özetlemek gerekirse, "karnım acıktı" diyebilecek bir yaratık değildi o; mahrecinden çıkan her seste bir batıni fısıldıyordu.

...
Kral sofrasında otururken,
Benim sümbül yağım güzel kokusunu yaydı.
Memelerim arasında yatan,
Safi mür çıkınıdır, bana sevgilim.
En-gedi bağlarında,
Bir salkım kına çiçeğidir, bana sevgilim.

Ah, ne güzelsin sevgilim;
Ah sen ne güzelsin,
Gözlerin güvercinler...

Süleyman, akıllı adamdı. Elinin altında o kadar saray, tapınak, kadın, para varken bir de oturup kim böyle çıplak bir kutsallık yazar ki?

"Bu kitabı gerçekten seviyorum" dedi Nefis; yersen yani... Muhakkak başka bir şey demek istemişti. "Tekrar okurum" dedim, "nasıl olsa birazdan bir kenara koyarsın onu, yine senden önce bitiririm." Bu bizim alışkanlıklarımızdan biriydi. Küçük kadınımın biraz fazla sindirerek okumak gibi bir alışkanlığı vardı. Küçük demişken ayna karşısında çıplak kalmadan anlayamıyordum ondan ne kadar iri olduğumu. Bir akrep gibi bir gece beni yiyecekmiş gibi geliyordu ona baktığım zaman. Çünkü gözleri büyülüydü, yemin ederim. Gözleri korkunçtu, karanlıkta kaldığımızda bir Jack London romanındaymışım gibi hissederdim kendimi. Yukon'da bir kurtla burun burunaymışım ve birbirimizi soluyormuşuz gibi. İki kurnaz, çocuksu ışıltıydı gözleri. Onları hüzünlendirmeye bayılıyordum. Buğularıyla başka bir yere devrilen ve hala parlayan gözleri kendimi bir kral gibi hissettiriyordu. Ben gözlere hükmeden kötücül bir ruhtum.

...
Kaptın gönlümü, kızkardeşim, yavuklum!
Gözlerinin bir bakışı ile,
Gerdanının tek zinciri ile gönlümü kaptın.
Okşamaların ne güzel, kızkardeşim, yavuklum!
Şaraptan ne kadar hoştur okşamaların,
Itrının güzel kokusu da her çeşit baharattan...

"Ester'e üzülüyorum" dedi Nefis. "Senin olmadığını bildiğin bir çocuğa, bir gün annelik yalanının ortaya çıkacağı korkusuyla annelik yapmak... Bilmiyorum, bence çok çok zor." Kitaptan bahsediyordu şüphesiz. Kafamı salladım "hı hı" dedim. Am yalan söylemez. Muhtemelen bir çölün bir nar ağacına duyduğu nefreti duyuyordur rahmi Antilogos'a. Verimlilik çağlarında kendi çüküyle kavga eden erkekler vardı Dünya'nın her yanında. Ve hepsinin git gide işlevsizleşen çüklerine orta yaşlarda sarılışları, onları şımartmaya çalışmaları, ağlayan yaşlı kadınlar... Kadınlar da çok farklı olmasa gerekti; hakikat şuydu ki, insan kendi kumbarasıyla baş edemez.

"Beni sallamıyorsun ki" dedi Nefis.

"Kafayı üşütmüşsün" dedim. Sık sık düşünürdüm, yani ne çıkardı ki? Diğer her şeyi bırakıp O'na tapsam ne çıkar? Vücudunu tavaf etsem, ona zekat versem, ona secde etsem ne çıkar? Körkütük yanıyordum, onu dinlemiyordum ama duyuyordum. Her salınışını dalgalar halinde algılayan bir yarasaydım ben.

"Beni sallamıyorsun, hı hı diyorsun sadece."

"Ne dememi isterdin?"

"Başka bir şey de, bir yorum yap."

"Tamam o halde söylüyorum; piç!" O'na ulaşmak için O'nu geçiştirmeye ihtiyacım vardı. Aklıma ilk gelen söz bu oldu, neden?

"Ne?"

"Piç!"

"Sensin piç!" İşte bahsettiğim göz parlaması, buydu benim...

"Piç!"

"Göt!"

"Piç!"

"Popo kafalı!"

"Piç!"

"Vıcıksı sümük!"

"Piç!"

"Taşak solüsyonu!"

"Ne? Ha ha ha..."

"Solucan düdüğü, cıvıştırılmış göbek pisliği, düdüklü tencerede pişirilmiş tartar sosu..."

"Ha ha ha..."

"Ha ha ha!" Sarıldık... Kendimize ait bir odamız, klimamız, içkilerimiz ve hayallerimiz vardı. Ayşegül serisi gibi hayallerdi bunlar, çocukça cinselliklerle yüklü... Ben ve Nefis Ortaçağ'da, Ben ve Nefis And Dağları'nda, Ben ve Nefis İki Yabancı, Ben ve Nefis bilmemnerede... Omuzlarının üzerini kokladım sarılırken, Güneş vardı orada. Güneş'i omuzlarında kokladım. Her köşesinin kokusu hafızamdaydı. En sevdiğimiz oyunu oynamak istiyordum; "Beyazpeynir Prens'le evlenmeye giderken yolda Haydutbaşı Göçebe tarafından esir alınan Prenses Nefis'in Maceraları..." Sanırım oynadık da...

"Ağzım sigara kokuyor olabilir."

"Hayır kuzum, esas benim ağzım kokuyor olabilir; özür dilerim." Ve bu böyle sürüp gidecekti.

Çarıklar içinde ayakların ne güzel, ey emir kızı!
Toplu kalçaların sanki mücevherler,
Üstat ellerin işi.
Göbeğin yuvarlak bir tas,
Onda karışık şarap eksik değil;
Karnın buğday yığını,
Zambaklarla kuşanmış.
İki memen sanki bir çift geyik yavrusu,
İkiz ceylan yavrusu.
Fil dişi kulesi gibidir boynun senin;
Bat-rabbim kapısı yanındaki
Heşbon havuzlarıdır gözlerin...

Nefis hala yüzyıllar öncesinden bir hayali Yahudi kadına üzülüyordu. Ester ve kocasının çocukları olmamış ve sahipsiz bir çocuğu evlat edinmişlerdi fakat yıllar boyunca kadıncağız çocuğun gerçek annesinin gelip onu elinden alacağını düşünerek yaşamış en sonunda da bu korku yüzünden cavlağı çekmişti. Sahiden güzel kitaptı okuduğu, bana hediyesiydi. Kavgalı bir gecemizde okumaya başlamış sabah dokuza kadar elimden düşürmeden okuyup bitirmiştim. "Belki de sorun kocasındaydı, o çağda tıbbın gelişmemiş olması çok acı" dedim. Şaşırmış gibi durup bana baktı; "tabi canım" dedi, "sen olsan kim bilir kaç çocuğu vardı kadının." Alaycı mıydı, intikamcı mı çözemedim ama hoşuma gitmişti bir kere. "Vardı tabi" dedim. "Ester'le de kendimi paylaşmak isterdim, yani yanlış anlama sadece onun mutluluğu için." Jüpiter kompleksi diye bir şey varsa bende olmalıydı. Tüm Dünya'yı benim aletimden nasiplenmek için ağlayan bir gezegenmiş gibi görüyordum. Burada Persephone'yle başbaşaydım ve ikimiz Dünya'daki yaşamı canlandırıyorduk. Dışarıdaki asmalarda yetişen üzüm bizim çocuğumuzdu, yerde biten çimenler, akçaağaçlar, kızılçamlar, narlar, incirler... Ben onun haklı gasibi bir haydut tanrıydım. Onu elde etmek için her kılığa gireceğimi biliyordu, biliyordum. Ama yine de gerçekten üzülmüştüm Ester'e. "Aptalsın sen" dedi. "Komplekslisin, kendini yüzyıllar öncesinden adamlarla yarıştırıyorsun." Çok güzeldi, muazzamdı. O aptal gülüşümü takındım, O bunun saçma bir şımarıklık gösterisi olduğunu düşündü belki... Oysa tek istediğim onun biraz daha fazla, yüksek sesle konuşması, bana varlığını ispatlamasıydı.

"Tamam" dedim, "haklısın."

"Gerizekalı..."

"Bak, ben odaya biraz geri dönüyorum tamam mı? Tuvalete gireceğim, o yüzden eğer gelirsen kapının dışında beklersen sevinirim." Böyle bir anlaşmamız vardı. Sıçmıyormuş gibi davranamayacak kadar zaman geçmişti beraber olmaya başlayalı. Ama en azından kokmuyormuş gibi davranmaya çalışıyorduk işte.

"İyi, git."

Gittim. Hayatımda hiç bir yere olmadığım kadar aittim o odaya bir kaç gündür. Orası bizim Olympos'umuzdu. Amphoralarımız vardı dolu dolu. Hera bir iş gezisine çıkmıştı. Çevreme bakındım. Gözüme ilişti kitap. Normalde nefret ederim helaya kitapla girmekten. Girenlerden de hoşlanmam. Fakat açıkçası sıçmaya girmiyordum zaten. Eskiden daha sıkça yaptığım üzere aynanın karşısında biraz vakit geçirecek, şarkı falan mırıldanacaktım. Yüzüme baktım, sakallarımın altında bir kaç siyah noktayla uğraşmayı düşünüp vaz geçtim. Biraz şimdi hatırlamadığım bir melodi vızıldandım kendime bakarken. Maymun taklidi yaptım sessizce, dişlerimin sarısını inceledim ve Nefis'in çürümekte olduğunu söylediği yeri. Bu kadardı hepsi... Ve sonra çıktım dışarı. Nefis karşımdaydı.

"Ne yaptın sen?"

"Ne?"

"Ne yaptın dedim!"

"Ne yapmışım?" Anlamamıştım. Muzip değil, sinirliydi gözleri.

"Kitabımı siktin!"

"Ne?"

"Kitabımı siktin işte!" Elimdeki kitabı gösteriyordu vücudu.

"Ha ha ha, saçmalamaz mısın?"

"Seni hasta ruhlu orospu çocuğu, biliyorum kitabımı siktin!"

"Ha ha ha..."

"Ester'in kısırlığına dayanamadın, ona bir çocuk vermek istedin, onun hüznüne bakıp otuzbir çektin; seni ruh hastası, iğrenç mastürbatör! Hayvan!"

"Ha ha ha..."

"Gülme, seni mahvedeceğim! Senin taşaklarını koparacağım, uykunda hadım edeceğim seni! İğrenç adam; beni, bizim yuvamızda ve benim kitabımla aldattın!" Şeytan tarafından ele geçirilmiş gibi beni kovalıyordu odanın içinde.

"Ha ha ha, vade retro Satana!"

"Öldüreceğim seni, o kitabı da yok edeceğim, taşaklarını köpeklere atacağım!"

"Ha ha ha..."

"Kitap sikicisin sen! Ruh tecavüzcüsüsün!"

Kovalanmaktan yorulduğumda sarıldık. Başını çenemin altına gömdüm. Birazcık daha hırlayıp sakinleşti. Omuzları hala Güneş kokuyordu saçlarının altında. Her öpüşümde dışarıda bir yerlerde bir tomurcuğun oluştuğunu biliyordum. Orman yangınlarıyla üreyerek savaşan gizli bir tarikatin üyeleriydik onunla. Alevimiz tüm yangınlardan kudretliydi. Hera kimdi, neredeydi bilmiyorum ama bir yerlerde kuduruyor olmalıydı. Birbirimize doymaya çalıştık bir kaç saat. Başaramadık...

...
Ben sevgilime aitim;
O'nun özlediği de benim.
Gel sevgilim, çıkalım kıra;
Köylerde geceleyelim.
Sabahleyin erken bağlara gidelim;
Bakalım asma tomurcuklarını verdi mi,
Çiçeği açıldı mı,
Ve narlar çiçeklendi mi;
Orada sevgimi sana bildireyim...

...
Keşke sen bana,
Anamın memelerini emmiş kardeş gibi olsaydın!
Dışarıda seni bulunca,
Ben seni öperdim;
Ve kınanmazdım bunun için...

____________________________________

Not: İtalik yazılı kısımlar, Eski Ahit'te "Neşideler Neşidesi" olarak geçen bölümden alıntıdır.

Rain Dog

2009-08-04T04:52:00.003+03:00

The rum pours strong and thin, beat out the dustman with the rain dogs;
Aboard a shipwreck train, give my umbrella to the rain dogs
for i am a rain dog, too

Üzerine işedin O'nun. O'nu bir direk yerine koydun, bir çöp konteynırı, kokladığın çimlerin yanında olma talihsizliğine uğramış bir parça duvar, Berlin duvarı... Auer sobanın yanındaki içi kömür dolu plastik kovaya nasıl işediysen öyle işedin işte. Beklenen dayak henüz gelmedi. Bununla böbürlendin. Böbürlenmek senin en iyi yaptığın işti, böbürdün, böbürtmedin, böbürülmekten hoşlandın, böbür, böbür, böbür... Sana kalsa Oxana Malaya'yla çiftleşmek ilginç bir tecrübe olurdu. Dilleriniz dışarıda hev, hev, hev derdiniz birbirinize. Hev, hev; hadi çiftleşelim. Hev, hev; tamam. Hev, hev; bu gece Taras Bulba'nın at koşturduğu çayırlarda ulumaya ne dersin? Hev, hev; çok tatlısın belki yemeği de dışarıda yaşlı, uyuz, güçsüz bir itten çalar yeriz. Hev, hev; belki biraz da kedi korkuturuz? Hev, hev; ha ha!

Tam olarak bir köpeksin. Evlatlık bir köpeksin, daha fazlası değil. Misafirliğe gittiğinde ön ayaklarını bir kanepeye atarak, kanepe sikmek istediğin zamanlar oldu senin. Yağmurda kaldığında köpek gibi kokarsın. Yavruyken sende gördükleri zekice pırıltılarla kandırdın sahiplerini. Ve O'nun üzerine işedin. O'nu O'nun dediği gibi bir gemiye dönüştürmek istedin. Sen bandıralı bir gemi olarak gezecekti Kadıköy'de, okulda, şurada, burada... Herkes bilecekti, Jolly Roger'ından tanıyacaklardı. HMS Kadın koyacaktın onun adını. His Majesty's Ship... Çünkü daha azı seni tatmin etmezdi. Piçliğine bakılmadan adı Kont konulmuş bir köpeksin sen. Sirkte çalışamazsın. Eve hırsız girse kendini kulübene kilitlersin. Ayaklarınla kulaklarını kaşımaktan zevk almak senin işin. Ve sonra aletini görürsün ve hev dersin. Vay be! Dünya'nın senden bir damla olduğunu düşünürsün. Ön ayaklarını Etna'nın yamaçlarına atarak aletinle Dünya'yı bir volkanik patlamadan kurtarmayı da... Ay senin çiçek bozuğu arkadaşın, yüz vermemek için ulumazsın bile...

Dişine göre olanları ısırdın. Hırlamadın bile, hırlamazsın sen. Isırır mı diye sormak isterlerdi sahibine. Güven verir gibi dururdun ve sonra hart! Sadece dişine göre olanları ısırdın. Sonra dayak yerdin. Köpekliğinin suratına vurulması hoşuna giderdi. Lok lok diye su içerdin utanmadan. Sahibinin çocuğunu ısırdın sonra. Sonra dayak yedin. Sahibinin aşil tendonunu ısırdın sinsice. Ve yapabileceğin en aptalca işi yaptın. O'nun üzerine işedin. Bu sefer boyunu aştın, itoğlu it... O seni istediğin her türlü sevgiyle besledi, artık sen bir piç kırması değilsin. Ön ayaklarını kaldırıp, sırt üstü yatmadan yaşayamazsın. Çünkü karnın okşanmalı doyduktan sonra. Ve O çok iyi bir okşayıcıydı. O okşayanlar arasında en hayırlısıydı. Viyk viyk diye sokulurdun O'nun kokusuna sen. Viyk viyk; özür dilerim. Viyk viyk; seni çok seviyorum. Emrine Sputnik verilmiş Laika gibi hissettin onun bölgesinde. Ve sonra biraz sürtüp, burnunu çöplere sokmak istediğinde; köpek geçmişini hatırladığında ne kadar çıplak kaldığını gördün. Laika yapması gerekeni bilirdi, sen değil. Sen üzerine işediğin bir kadın gemisi nasıl kullanılır bilmiyordun. Karaya oturtacağın kesindi. Laika'dan nefret ettin bu yüzden... Ve Belka'dan, Muşka'dan, Strelka'dan... Bütün komünist köpeklerden korktun.

Kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırdığında bile, götü kollamak için dedin. Dik kuyruklu safkanlara hev hev dedin; ibne oldukları için, götlerini açıkta bırakıyorlar. Dişi safkanlara hev hev dedin; üf yavrum yesinler seni, yıkıl da altında kalayım... Birisi çömeldiğinde onun taş atacağını bilmene rağmen bir umut koklaya koklaya gittin, insan bacaklarının arasına. Küt! Viyk! Hoşt! Hev, hev! O'nun üzerine işedin sen. Çünkü hayvandın. Çünkü ehlileştirilme korkusuyla ağladın hep. Çünkü Vahşetin Çağrısı'na kulak verecek kadar zorlanmamıştın hiç. Hiç kanlı ishal olmadın, uyuz da. Tam eğlenirken bir anda ısıran saçma köpeklerdensin sen. Bir sinek olsaydın insanoğlunun gözüne kaçanlardan olurdun. Bir karafatma olsaydın eğer böcek yemlerini afiyetle yer, osuruğunda boğulup giderdin. Vakitli vakitsiz öterdin bir horoz olsan. Kümesinde tavuklara ü ürü üü derdin; insanlardan mı korkacağım? Hah! Onlar benim sanatımı anlamıyorlar. Ve çorba olmak üzere giderken bir baltanın altına, ü ürü üü derdin insana; abi bokunu yiyeyim.

Ama sen bir köpeksin. İki cins köpeğin, işe yaramaz yavrususun. Padişah olsan II. Selim olurdun. Ama değilsin işte, o bile değilsin. Bir köpeksin sen. Ve O'nun üzerine işedin. Bu o küçük köpek beyninle yaptığın en büyük hataydı. Bu o küçük köpek kaderinle bulaştığın en büyük belaydı. Siyah-beyaz bakışlarına eklenen yedi rengi kaldırabilecek bir kuçu değilsin sen. Farklı olmayı kaldırabilecek bir köpek değilsin. Ve O, Allah'ın belası bir direk değil. O bir çöp konteynırı, bir Çingene çiçeği kovası, bir tretuvar taşı, bir kavak dibi değil. Çünkü bunların hiçbiri seni böylesine okşamamıştı. Hiç bir kanepe, hiç bir dişi seni böyle mest etmemişti. Lassie'yi düzmeyi düşünmeyi bile kesmiştin. Ama bu sefer boyunu aştın, köpoğlusu. Bu sefer boyunu aştın.

Geber şimdi. Art ayaklarınla boynunu kaşı ve aletini gör. Ve hev de; vay be! Eline tornavida verilmiş bir çocuk gibi saçma tamirlere giriş. Vidalamaya giriş. Vidaları sök, vidaları tak, gevşet, sık. Şaşırmaya devam et, köpecik. Kendini gebertmek istediğini biliyorum artık. Pireler sırtında bir cumhuriyet kurmak isteyecekler senin kalitesiz kanından isyan edip ve bir pire Brütüs'ü ölümcül bir virüs hançerini vuracak sırtına. Hev hev diyeceksin ona; sen de mi pirelerin Brütüs'ü? Ve vzz diyecek o; üzgünüm köpek, ama cumhuriyet için. Ve uluyacaksın; öyleyse yıkıl köpek!

Ve dua edeceksin, birilerinin bu şairane ölümünü görüp etkilenmeleri için. Bir köpek Shakespeare'ın seni ölümsüzleştirdiğini düşüneceksin. Belediye leşini bir çöplüğe atacak ve kurtlanacaksın. Ve bileceksin ki O, bunu anlamıştır. O senin kurtlandığını anlamıştır. O senin için eminim ağlamıştır. Bir yerde, bir şekilde, yine de yüzünü tatlı ellerinin arasına almıştır. Bacaklarında sidik, gözlerinde göz yaşıyladır o an. Çünkü O'nun seni bilmesi için böyle bir ölüme hiç gerek olmamıştı. Ve sen kendini bir şekilde, bir güzele öldürtmeyi başarmış olarak gideceksin bu Dünya'dan. Er ya da geç...

Youth Is The Key To Salvation

2009-07-30T22:06:00.004+03:00

Çatlak rengi yüzünde, çatırtılı bir solfej gezinedursun adam geldi. Adam diye bir şey var... Minibüse bindi kocamış kulakları ve pörsümüş ter zerrecikleriyle. Adamın ağzı yüzü yaşamış, göz çukurlarında gömülü toplu aşk mezarları ve olur olmaz yerlerinde ölü kofullar... Ta avucunda bir şey çıkmış; yaşayan, düşünen ve an itibariyle şeker yiyen bir tümör. Tümörün adına "torun" diyor adam.

Başlı başına en tehlikeli kanser türüne verilen isimdir hayat sözlükte. XX'in taşıyıcılığını yapamayarak hastalıklı zigotlar ürettiği bir kanser...

Sır 1 - Bizler sikimizle içinize kanserler fışkırtan, yabancı ve çirkin bir türden başka bir şey değiliz. Nephilim'in dölleri, düşenler... Rahminizin en ücra köşelerine hayat ekmeye geldik.

Adam da bir kadına bulaşmış, onun kanına karışmış olsa gerek. Bir tarlaya saçtığı tohumunun soyu şimdi eline yapışmış, hücreleri kimine göre bölünmelerle ancak işin özünde kendilerine özgü hücre sikişmeleriyle çoğaldıkça çoğalmış.

Sır 2 - Tüm doğumlar atalarımızın metastaz safhalarıdır.

Dediğimce hayat en tehlikeli kanser türünün adıdır ve grip gibi öyle çeşitli tür ve tiplere sahiptir ki insanoğlunun kendinden böylesine daha doğurgan bir kansere çare bulması mümkün değildir.

Değişik tiplere örnekler; adamın sırtında çıkan ceket... Mevsim, yaz. Benim dedemin kafasında da şapka çıkmıştı. Onu sivilce sanıp, anneanneme sıktırdığında yaptığı hatanın büyüklüğünü anladı mı bilmiyorum. Şapka beyne yakın olduğu için önce ağır bir demans baş gösterdi ve sonra da elinde çıkan bastondan vefat etti. Anneannemi de sarı monttan ve yün çoraptan uğurlamıştık. Hatırlıyorum da doktorlar yün çoraplar için iyi huylu demişlerdi. Ehl-i cühela, oysa hakikati hepimiz biliyorduk...

Sır 3 - Bu değişik tiplerden korunabilmek için ortaya atılan ibn-i petrol eşyalardan bencileyin atalarının düşkünlüğünü iyi tanıyan varlıklar hazzetmez.

Adamın ağzı yüzü yaşamış, saçlarına eski zamanların yakışıklılığını sürmüş. Evet, resmen eski zamanların yakışıklılığının kül rengi var saçlarında. Kadınına bakkal ürünleri ve ev eşyaları avlayıp amının vizesini rahatça alabildiği zamanların yakışıklılığı... Dünya'nın ölülükten kurtuluşunun bilmemkaçıncı milyarki yıl dönümünde Kibele'yi göğüslerinden yakalayıp kim bilir kaçıncı kez içini dolduran bir Eski Ahit düşmüş meleğini temsil ettiği zamanlarda işe yaramış olan bir yakışıklılık... Malesef hayatın yeni ürünlerinde işe yaraması artık imkansızlaşmış. Sırf bu yüzden kapıya yakın oturan insan dişilerini yavrulatma ihtimali sıfıra yakın... Elinde torun çıkmış bir erkekte ıslanmak rağbet gören bir hareket değildir. Eskimiş prostatı ve torun hücreleri geliştikçe ters orantılı olarak işlevsizleşen taşaklarıyla bu ağzı yüzü yaşamış adam, sönüşü beklenenler listesine eklenmiştir bile çoktan.

Adam var... Adamın ağzı yüzü yaşamış. Adamın üstünden tomarla yıl geçmiş kulak memeleri var. Babam annemle işini görürken bile orada olan burun kılları ve olur olmaz yerlerinde ölü kofullar... Sırtında çıkmış olan ve belki de uzun bir dona sıçramış bir gri ceket ile elinde gelişmiş torun adlı bir tümör...

- Gençliğim ben, Yaşama Sevinci'yim. Yumurtasını yeni kırıp çıkmış bir küçük kuşum!

- Git buradan piç kurusu! Senin tatsız şakraklığın hiç de klas değil bana kalırsa...

Adamın çatırdayan yüzünün hareketli bir levha tektoniği var... Suratındaki ilkel Avrupa'ya her an hastalık taşıyıp, hunharca tecavüz ediyor Güney Amerika'lı bir commonwealth. Pizarro'nun annesini ıslatıyorlar gözlerinin önünde. Tüm heykellerini yıkıyorlar; Tezcatlipoca'ya kurban ediyorlar Avrupa'lı hücreleri, kurumuş göz pınarları tekrar ıslansın diye. Tümörü şeker yiyor, oturmak istiyor bir yere. Olgunlaşmış bir adem elmasında ölümün kurtçukları kol geziyor. "Oğlum adam" diyorum. "Dişileri döllemelisin" diyorum. "Torununu ayır elinden, onu bir Zulu savaş şefinin veliahtı gibi sun bu otobüsün ruhuna. Ve dişileri döllemelisin. Ve yeni tohumların, bugünün tümörüyle savaşmalılar. Birbirlerini ısırmalılar. Kafalarını acımaksızın taşlarla patlatmalılar. Reddetmelisin. Oturmamalısın. Taşaklarında hala bir dirhem erkeklik kalmış olmalı..."

Sır 4 - Ölümsüz üremeyi keşfetmiş olmalı düşmüş atalarımız. Dünya'nın tüm yanardağlarını sikmeye gelecekleri günü bekliyorum.

Adam var, adamın ağzı yüzü yaşamış. Hayatın bir kez tadını alıp da yok yere acı çekmesin diye köpek kısırlaştırılırcasına astigmatlandırılmış gözlerinin ışığı üşümüş. Bir devenin götünde üç gün sallanmışçasına peynire dönmüş elleri ve olur olmaz yerlerinde ölü kofullar... "Atina'lıları unutmayın!" der gibi mezarlığı hatırlatan gözleriyle oturacağı bir yer aradı. Elinde torun çıkmasaydı da bunu yapar mıydı bilmiyorum. İki genç savaşçıyla kesişti gözleri insan dişilerinin hemen arkasında oturan. İçlerinden konuştu gençler: "Adam, bu gördüğün dişileri yavrulatacak olanlar ancak bizleriz. Bunun karşılığı olarak da senin hastalıklı vücudunun rahatını sağlayacağız." Adam ne kadar adamsa, kızlar da o kadar kızdı. Genç savaşçılar beş dakikalık hormonal varlıklarını kanıtlamak için işlevsel taşaklarını insanın gözüne sokarcasına ayağa kalktılar. Acıklı bir şekilde hiç de yapmacık bir üslup benimsemeden yerlerini gösterdiler.

Hala bir şansı vardı adamın. Hala tümörü kesip vücudundan ayırabilirdi. Bir andropoz nöbetinde bunun benzerini yapmaya çalışan İbrahim'e gönderilmiş bir koç vardı. Genç savaşçılara, tecrübeli ve çirkin bir erkek aslan gibi saldırabilir; minibüsün kapısına işeyip hükümdarlığını ilan edebilirdi. Benim bile gıkım çıkmazdı bu gösteriye... Ben bunları düşünürken, şekerini bitirmiş tümör sahtekarca baktı adama.

Adam var... Adamın ağzı yüzü yaşamış, kalın tırnaklarının üzerinden zaman geçmiş. Sırtında ceket, elinde torun çıkmış; olur olmaz yerlerinde ise ölü kofullar. Şakaklarına tütsülü eski bir yakışıklılık kokusuyla, kabir azabı gibi durdu orada bir süre. Genç savaşçılar olacak puştlar adamın ölmekte olduğunun farkında olduklarını belirterek yerlerini terk etmişlerdi bile. Yüzünde ağladım ağlayacağım bir gülümsemeyle, tümörünün rahatı adına oturdular.

Sır 5 - Hayret verici bir şekilde ben değildim o puştlardan birisi. Onun ayakta durmayı tercih edeceğine inanmaya ihtiyacım vardı...

Mukaddime

2009-07-26T21:33:00.004+03:00

Oof hayy hak!

Gönül verdik perdeye dost, başlayan bir gazeldir
Hüner değilse de dünyaya gelmek ne güzeldir

Ölümlüymüş dünya, neler gelmiş neler geçmiş
Hüner, geçmişi gününde görüp güldürmededir

Gülen pek az ağlayan ne çok Tanrı'yı saymazsak
Hüner oynayan kim, oynatan kim bilmededir

Tanrı gölgesini eksik eylemesin duamız
Hüner, gölgede solmadan açmayı bilmededir

1 Temmuz'da başlamayı düşündüğüm bloğa yaklaşık 1 aylık bir gecikmeyle ancak şimdi başlayabiliyorum. Yaklaşık 10 gün süren bir taşınma süreci ve sınav sonrası oluşan boşluk hissiyle dolu zamanı tüketerek bu güne gelebildim.

Eski bloğuma bu sefer herhangi bir afilli kapanış yazısı yazmadım. Blogspot'un kullanımı biraz daha hoşuma gitmeye başladı sadece.

Bloğun adresinin biraz artistik olduğunun farkındayım. Yıllar önce, ben henüz yüzümde gezinmeye başlayan köse sakalımın hayalini kuran bir liseli gençken bir hikaye yazmıştım Pamuk Prenses ve Keloğlan'la ilgili, çünkü o zamanlar güzel prim yapabileceğini düşünmüştüm. "Kırkbirinci harami, renk körü kötü kurt, skinhead Rapunzel, insomniyak güzel, ÖSS'ye giren Rumpelstiltskin" falan bunlar hep sanki bir yerlerden bir seks tetikleyebilecek isimlermiş gibi geliyor nedense. Ama amacım bu değildi, "harami" benim kendime yakıştırdığım ve divan şairi olsam mahlas olarak seçeceğim bir kelimeydi ve 40 haramiyi Ali Baba küplerde kızgın yağlarla öldürmüştü...

Haddim olmayarak Karagöz'ün başlangıçlarında okunan gazellerden birini koydum girizgah olarak... Fakat yanlış anlaşılmasın Wikipedia dervişliğim, paf-küf filozofluğum, sığ gözüken derinliğim mevcut değildir. Sadece şu sıralar bundan daha güzel bir prolog aklıma gelmiyor.

Sözün özü; muhtemelen bu blogda çokça sürç-i lisan edeceğim. Şimdiden affola...

Under Construction

2009-06-08T00:17:00.002+03:00

Bu blog 1 Temmuz'dan itibaren yeni bir merhabayla faaliyete geçecektir. O zamana kadar esen kalın.